http://www.opowiadania.pl/  

Zarejestruj się  Powiedz o nas innym  Kontakt z nami  Dodaj do ulubionych  Startuj z opowiadań  Pomoc 

 

Moje konto Moje portfolio
Ulubione opowiadania
autorzy

Strona główna Jak zacząć Chcę poczytać Chcę opublikować Autorzy Katalog opowiadań Szukaj
Sponsorowane Polecane Ranking Nagrody Poscredy Wyślij wiadomość Forum

Sponsorowane:
100

Drzewo Wody

  Trójka przyjaciół poznaje legendę o Drzewie Wody, a kilka lat później jeden z nich, Tauter wyrusza w daleką podróż, aby je odnaleźć. Powieść-droga fantasy, rozdział II.  

UŻYTKOWNIK

Nie zalogowany
Logowanie
Załóż nowe konto

KONKURS

W maju nagrodą jest książka
Nawiedziny
antologia
Powodzenia.

SPONSOROWANE

Drzewo Wody

Trójka przyjaciół poznaje legendę o Drzewie Wody, a kilka lat później jeden z nich, Tauter wyrusza w daleką podróż, aby je odnaleźć. Powieść-droga fantasy, rozdział II.

Miłość z internetu - cz. XVII trzy zabawy

nie czytaj jeżeli zabawy erotyczne cię nie interesują. Z pewnością nigdy tego wszystkiego nie doznasz.

Miłość z internetu cz. XVI - sex panów

zabawa pomiędzy dwoma facetami

Bliżej

Podejdź bliżej

Ciemność

Urywek opowiadania

Miła

Róża zwana Miła

Miłość z internetu - czytaj kolejne części

XV cz. Czy coś będzie pomiędzy facetami?. Do czego jeszcze może dojść?. Następne części skrócę ze względu na małą ilość tekstów z powodu nowego roku szkolnego 2011/2012. Praktycznie to nie opowiadanie, nie romans. To skopiowane rozmowy pisane przez

Topielec

- Tak ślachetnej pani tośmy jeszcze we wsi nigdy nie mieli. Ach, szkoda będzie trochę, jak ją zeżrą. Krótkie i lekkie opowiadanie z serii Wampirojad

Sen o Ważnym Dniu

Opowiadanie napisane na konkurs związany ze słowem "JUBILEUSZ". Horror... swego rodzaju (nie do końca poważny).

Niebieska bluzka

Sylwia poczuła że pieką ją policzki. Podsłuchana rozmowa na nowo obudziła iskierki w podbrzuszu. Coś zadźwięczało niespodziewanie i w chwili paniki Sylwia prawie odskoczyła od drzwi z krzykiem. Pomyślała, że bicie jej serca słychać pewnie w całym ..

REKLAMA

grafiki on-line

WYBIERZ TYP

Opowiadanie
Powieść
Scenariusz
Poezja
Dramat
Poradnik
Felieton
Reportaż
Komentarz
Inny

CZYTAJ

NOWE OPOWIAD.
NOWE TYTUŁY
POPULARNE
NAJLEPSZE
LOSOWE

ON-LINE

Serwis przegląda:
997
użytkowników.

Gości:
996
Zalogowanych:
1
Użytkownicy on-line

REKLAMA

POZYCJA: 352

352

CMENTARZ KAMIENI

wersja do druku

wyślij do znajomych

pokaż oceny

pokaż komentarze

dodaj do ulubionych

Data
03-06-24

Typ
O
-opowiadanie
Kategoria
Historia/Środowisko/Psychologia
Rozmiar
11 kb
Czytane
4698
Głosy
12
Ocena
4.62

Zmiany
03-06-24

Dostęp
W -wszyscy
Przeznaczenie
W-dla wszystkich

Autor: bsol Podpis: Bernard Sol
off-line wyślij wiadomość pokaż portfolio

znajdź opow. tego autora

dodaj do ulubionych autorów
świadek

Opublikowany w:

-

CMENTARZ KAMIENI


Poród nie był ciężki, ale długotrwały. Matka długo chodziła z pęczniejącymi wnętrznościami, targana wybuchami gorąca, skurczami i drgawkami, żeby w końcu powstał, urodził się, zaistniał.
Matka cierpiała, męczona gorączką, a on nie mógł jej pomóc. Mógł tylko czekać, i być blisko. Ale był cierpliwy, aż w końcu gorączka ustała.
Żeby poczuć pierwszy powiew wiatru, żeby nagrzać się pierwszymi promieniami słońca i poczuć ożywczy dotyk zimnych kropel deszczu, musiał pokonać długą drogę. Przedzierał się przez warstwy, mieszane powoli jak w brzuchu olbrzyma. Nie zważał jednak na przeciwności – parł w górę.
Aż przyszedł na świat.
Wody płodowe stanowiła mętna ciecz, przepływającego przez te okolice potoku, a pępowiną była lepka glina, przez którą się przebijał. Ręce akuszerki wyrwały go z ciała matki szybko i niedbale.
Właściciel grubych dłoni oglądał go z zainteresowaniem, pomrukując cicho pod zadartym nosem. Obracał go szybko i chwyciwszy w obie ręce zabrał z miejsca narodzin. Nie było to ważne, bo on wyszedł z Matki i z Matką będzie na zawsze.
Jego nowy właściciel położył go przy wejściu do niskiej, ciemnej jaskini pachnącej mokrym wapieniem i moczem. Położył na nim jego brata. Podobnego, bo z tej samej matki, ale jasnego i prawie przeźroczystego. Jeszcze innego trzymał w swej nieporadnej, owłosionej dłoni.
Aaaa - trzask, uderzenie, ból. Jego mały, jasny brat rozpadł się na dwie ostre części, co ucieszyło owłosioną istotę.
Miał dużo czasu, żeby myśleć o głuchym dźwięku, który wtedy przeszył jego twarde ciało. To mogło kiedyś spotkać także jego.
Padał na niego deszcz, grzało słońce, czasem przykucnął zając. Chodziły po nim robaki. Długie i giętkie, mieniące się różnymi kolorami o zadziwiającej ilości nóg, czułek i skrzydeł. Lubił to delikatne łaskotanie. Z czasem wyrosła mu broda. Zielona broda mchu i długie wąsy trawy sięgającej korzeniami pod jego leżące nieruchomo, niewzruszone ciało.
Ale miłe chwile nie trwały długo.
Pewnego jasnego, ciepłego dnia usiadło przy nim dwóch braci. Była między nimi braterska miłość i przywiązanie. Była także zawiść i zazdrość. Odczucia jakże mu obce. Właściwie żadne odczucia, oprócz ciepła słonecznych promieni i przenikliwego zimna mroźnych miesięcy nie miały dla niego znaczenia.
Brat podarował swojej drugiej połowie bukłak na wodę. Wykonany z baraniej skóry, obciągnięty kolorową, wyszywaną tkaniną. Podał bratu przedmiot i poszedł w jego kierunku. Chwycił go ciepłymi rękami i uniósł w powietrze. To były pierwsze chwile, w których odłączył się od Matki na taka odległość. Znikły trawy i wilgotna gleba.
Nagłe uderzenie rozłupało głowę brata. Upadł zbroczony krwią wsiąkającą w porastający go mech.
Obok niego leżało ciało człowieka, teraz tak samo nieporuszone jak on. Kilka dni później położyli go na kupce ziemi przykrywającej zwłoki. Leżał tam długo, aż kopczyk spłyciał wymywany wodą i rozwiewany podmuchami wiatru.
Przez równinę, na której leżał, przejeżdżał oddział złożony z jeźdźców zakutych w metal, unoszonych niczym ptaki na grzbietach smukłych koni. Przystanęli przy nim. Czuł parę buchającą z końskich pysków. Później ktoś ułożył go obok jego braci w nieduży krąg.
Aaaaa – to boli. Jest jak słońce, ale słońce nie przychodzi do Ziemi – jest daleko. A to słońce było przy nim i lizało go swymi ostrymi językami.
Ale będzie dzielny – wytrzyma. Kolega obok pękł wydając taki sam głuchy odgłos jak tamten jasny i przeźroczysty, uderzony przez owłosiona istotę.
Kiedy ludzie odjechali długo stygł oddając nagromadzone w nim ciepło.
Nie miał do nich żalu, gniew był dla niego obcy, tak samo jak obca mu była śmierć jednego z braci. Wiedział już, że nie jest taki oni, i te prawa go nie obowiązują.
On wyszedł z Matki i z Matką będzie na zawsze.
Minęło sporo czasu, który wygładził ostre krawędzie spłukując je oceanami deszczów i nieprzerwanym wiatrem unoszącym pył i kurz - smutną pozostałość po dniach świetności dużo większych i solidniejszych od niego.
Pewnego razu znowu przyszli ludzie. Usiedli blisko niego tak, że niemal czuł ich mizerne ciepło i śmieszną miękkość. Jeden z nich stał i przemawiał. Nie był taki jak inni. Emanował od niego taki sam blask, jakiego świadkiem była Ziemia podczas narodzin – blask mocy. Miał długie włosy i gęstą brodę.
Człowiek mówił długo i dobitnie, a kiedy kilku ze zgromadzonych zadało mu pytanie, podszedł do niego, ujął w dłoń i podniósł nad głowę. Był wtedy jak ptak, mimo ciężaru i twardości, unosił się, górował nad ruchliwymi postaciami w dole.
„Kto jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci kamień” – powiedział długowłosy. Ciepła dłoń trzymała go pewnie i delikatnie zarazem. Minęła długa chwila, ale nikt z ludzi nie podszedł, żeby nim rzucić.
Znowu położył się w szorstkim piasku, taki jak przedtem, albo może zupełnie inny.
Czas obchodził się z nim łagodniej niż z innym stworzeniem. Chociaż były na nim zmarszczki drobniutkich pęknięć, blizny wydrążone przez cienkie strużki wody i jedna strona była bardziej krucha na skutek poparzenia żywym ogniem, to jednak nadal był jednością, twardą i omal niezniszczalną.
Następny człowiek chwycił go niedbale i szybko. Wrzucił go na wóz zapełniony braćmi podobnymi, lecz jak to w rodzinie, każdy miał inny kolor, kształt i wielkość. Stłoczeni między deskami wozu, ocierali się o siebie i było to miłe uczucie. Jedyna energiczna czynność w ich statycznym, długim życiu.
Ludzie wysypali go razem z innymi na jedną z piramidalnych hałd. Leżał tam kilka dni, w niepewności i oczekiwaniu.
Brudny i owłosiony człowiek włożył go razem z kilkoma innymi towarzyszami niedoli do zwoju płótna przewieszonego przez ramię i zaniósł przed piętrzącą się w niebo ścianę. Ściana była ogromnym grobowcem, spętanych braci, milcząco wpatrujących się w następnych skazańców.
Wepchnęli go w wilgotną i wonną zaprawę, która po chwili oblepiała go prawie całego. Jedynie jedna część wystawała z tego ściennego kłębowiska. Mógł więc spoglądać daleko przed siebie, na równiny, porośnięte skąpą roślinnością, na namioty robotników, na dzieci biegające wśród budowniczych.
Ściana była jednak wielka i nacisk tej masy nad nim mógłby wydusić z niego wnętrzności, jeżeli miałby wnętrzności. Nigdy się nad tym nie zastanawiał.
Życie w ścianie nie różniło się za bardzo od pustych przestrzeni gdzie się urodził. Najgorsza jednak była świadomość uwięzienia, braku swobody i ten ścisk.
Przed długie lata jedynym pocieszeniem było wspomnienie brodatego człowieka, który ciepłą dłonią uniósł go wysoko nad pozostałych.
Pewien zimny, listopadowy dzień przyniósł krzyki, zamieszanie i strach. Pusta łąka pokryła się szarańczą zbrojnych, otaczających budowlę, której był częścią. Słychać było nerwowe nawoływania, a powietrzu unosił się zapach wyciskanego bólem potu.
Co chwila powietrze wstrząsane było odgłosami wybuchów. Po ścianie popłynęła ludzka krew. Poczuł jej smak, jako jeszcze jeden z objawów różnorodności świata. Była lepka i metaliczna.
Nagła eksplozja rozerwała ścianę, która była jego domem przez kilkaset lat. Odpadł od niej i runął w dół.
Leżał, oblepiony kawałkami zaprawy, osmolony sadzą prochu, i... ranny. Kawałek twardego ciała odpadł od niego jak skorupka jajka. Nie był już taki piękny jak kiedyś, był starcem, zniszczonym i brudnym.
Zwycięscy deptali po nim butami i spluwali na ziemię. Ślina była tylko potwierdzeniem upadku, w którym uczestniczył jako niemy świadek i jako bezduszny przedmiot.
Minął rok i tak samo chłodny dzień odchodzącej jesieni wygnał najeźdźców z miejsca, w którym kiedyś stała ściana.
Kiedy szykowali się do wyjazdu ktoś z posługaczy podniósł go i położył na ciężkiej, dębowej pokrywie beczki, wypełnionej solonym mięsem. Dusił plastry mięśni saren i owiec przez kilka miesięcy, aż ktoś poczuł głód i otworzył jego beczkę.
Wyrzucili go jak najmniej potrzebną rzecz na świecie i odjechali.
Był wolny. Ale nie był sam, bo wyszedł z Matki i z Matką będzie na zawsze.
Czas leczy rany. Otwarte i postrzępione z biegiem lat stawały się miękkie i łagodnie falujące. Pokrył się drobnym, jasnym mchem i skrywał pod brzuchem liczną rodzinę małych, czerwonych robaczków.
Zimy tutaj były cięższe i spał pod grubą warstwą białego puchu. Przeszywany był przez mróz dźgający go do głębi niczym włócznie najeźdźców.
Wiosna przeganiała zimną kołdrę i znowu mógł poczuć orzeźwiające krople deszczu.
Dzień był wietrzny, a wiatr u ludzi - inaczej jak u niego – powoduje wichury także w duszy. Tego ciemnego dnia chwyciły go zimne palce chudego młodzieńca. Włożyły go do płóciennego, szarego worka, razem z kilkoma innymi braćmi. Następnie zawiązały worek a drugi koniec sznura przytwierdzając do chudej szyi.
Wiatr wdarł się w duszę młodzieńca zdmuchując go ze zbocza rzeki.
Był ciężki, a chude ciało samobójcy miało za mało siły, żeby przerwać ten grzeszny akt rozpaczy.
Leżał w worku, na dnie rwącej rzeki, trzymając pod wodą cienkie ciało, z blada twarzą i szeroko otwartymi oczami.
Ciało, które w końcu porwała rzeka, a worek zbutwiał i rozpadł się na strzępy.
Nie potrzebował powietrza, mógł żyć pod pędzącą, gruba warstwą wody. I żył. Tak mu się przynajmniej wydawało.
Przesuwał się powoli, popychany podwodnymi prądami i psotnymi wirami.
Po jakimś czasie dowiedział się, że nie chce go także rzeka. Został w wyschniętym, piaszczystym korycie, a ona popłynęła innymi drogami.
I znowu szli po nim żołnierze. Przejechał przez niego czołg potężniejszy od wszystkich, ciężkich zwierząt, które kiedykolwiek na niego nadepnęły. Był twardy jak on, ale się poruszał. Przez swój pancerz, nieustępliwość, i zimną obojętność był mu bardzo bliski, był jak brat.
I na tej piaszczystej łące nastąpił jego koniec.
Potężny wybuch, tysiące razy silniejszy od tego, który wybił go ze ściany, rozerwał niezniszczalne ciało na drobne kawałeczki. Nie krwawił, jak to zwykli w takich przypadkach robić ludzie, nie krzyczał ani nie lamentował – przyjął swój los spokojnie i z godnością.
Jeden z kawałków wbił się w ciało łysego sierżanta, który skulił się, chwytając miejsce zranienia.
Kawałek czuł wtedy tak obce mu tętnienie życia, poruszające się w nierównych rytmach narządy i poczuł tę samą metaliczną krew jaka spływała kiedyś po ścianie.
Przejechał z jęczącym żołnierzem aż na plażę, gdzie próbowano załadować go na statki. Ale statki nie nadpłynęły, a żołnierz powoli umierał.
Kawałek wypłynął razem z brunatną mazią i upadł na piaszczyste podłoże. Był niewiele większy od tego mrowiska cząstków jego braci. To cmentarz pomyślał.
Cmentarz kamieni.
Wiele lat później jakaś młoda kobieta, o czarnych oczach i białych zębach biegła tędy, nie zauważając nawet kiedy przykleił się jej do mokrej stopy.
Był tak jak wszystkie inne kawałki i jak grudki piasku, tu na cmentarzu i czuł taką sama wspólnotę z rodzicielką.
Bo z Matki wyszedł i z Matką będzie na zawsze.

KONIEC

Podpis: 

Bernard Sol Grudzień 2001
 

Dodaj ocenę i (lub) komentarz

wersja do druku

wyślij do znajomych

pokaż oceny

pokaż komentarze

dodaj do ulubionych

ZALOGUJ SIĘ ŻEBY DODAĆ OCENĘ

Twoja ocena:
5 4,5 4 3,5 3 2,5 2 1,5 1

ZALOGUJ SIĘ ŻEBY DODAĆ KOMENTARZ
Twój komentarz:

zmień kolor tła zmień kolor tła zmień kolor tła zmień kolor tła

zmiejsz czcionkę czcionka standardowa powiększ czcionkę powiększ czcionkę
Miłość z internetu - cz. XVII trzy zabawy Miłość z internetu cz. XVI - sex panów Bliżej
nie czytaj jeżeli zabawy erotyczne cię nie interesują. Z pewnością nigdy tego wszystkiego nie doznasz. zabawa pomiędzy dwoma facetami Podejdź bliżej
Sponsorowane: 30Sponsorowane: 25Sponsorowane: 20
Auto płaci: 100

 

grafiki on-line

KATEGORIE:

więcej >

Akcja
Dla dzieci
Fantastyka
Filozofia
Finanse
Historia
Horror
Komedia
Kryminał
Kultura
Medycyna
Melodramat
Militaria
Mitologia
Muzyka
Nauka
Opowiadania.pl
Polityka
Przygoda
Religia
Romans
Thriller
Wojna
Zbrodnia
O firmie Polityka prywatności Umowa użytkownika serwisu Prawa autorskie
Reklama w serwisie Statystyki Bannery Linki
Zarejestruj się  Powiedz o nas innym  Kontakt z nami  Dodaj do ulubionych  Startuj z opowiadań  Pomoc
 

www.opowiadania.pl Copyright (c) 2003-2019 by NEXAR All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Prawa autorskie do publikowanych treści należą do ich autorów. Nazwy i znaki firmowe innych firm oraz produktów należą do ich właścicieli i zostały użyte wyłącznie w celu informacyjnym.