Czterdziestoletnia szeptucha Dobromiła od dwóch dekad żyje w głuchej puszczy. Wybrała surową samotność i celibat jako jedyną tarczę chroniącą jej niezależność przed samczą potrzebą dominacji. Jej bezpieczny, poukładany świat rozpada się jednak w posa

Stało się, co miało się stać, tego nie zmieni już nikt. Taki los był nam pisany —

Możem naiwny, może nazbyt prosty, bom ufał ludziom, choć świat bywa ostry. Nie raz mnie życie do ziemi powali, a jednak wstaję, choć sił coraz dalej.

Opowiadanie napisane na konkurs związany ze słowem "JUBILEUSZ". Horror... swego rodzaju (nie do końca poważny).

Taki krótki wierszyk

"Nie moja w tym wina, że jak to bywa w świecie Los z przekory nici gobelin życia plecie."

Dziś już nie wiem, co było prawdą, a co tylko pięknym kłamstwem.

Historia trudnej miłości, która powraca po latach.

Takie moje wspomnienia.

Na skrawku zapisane