Rozstanie...

UŻYTKOWNIK

Nie zalogowany
Logowanie
Załóż nowe konto

KONKURS

W kwietniu nagrodą jest książka
Wszystkie złe miejsca
Joy Fielding
Powodzenia.

SPONSOROWANE

Chiny

Wycieczka życia

Krzyż

Traumatycznie. Przeczytaj i spróbuj zrozumieć, co powinno spotkać właśnie Ciebie.

Sen o Ważnym Dniu

Opowiadanie napisane na konkurs związany ze słowem "JUBILEUSZ". Horror... swego rodzaju (nie do końca poważny).

Czarny motyl

Ledwie mogłam uwierzyć, mój oddech się skrócił. Chyba tylko czarownica mogła przygonić na zatłoczoną po brzegi plażę wielką chmurę czarnych motyli?! Co one szykują?

Mefisto i Carmen

"Nie moja w tym wina, że jak to bywa w świecie Los z przekory nici gobelin życia plecie."

Ró-ża

Na skrawku zapisane

KYTNAMOR

...

Nigdy

Proszę o komentarze :)

Opowiadania współczesne – odc.1 Miasto

zasypianie i budzenie się w mieście

Nieśmiertelny.

Cała akcja odbywa się w XXw. w mieście Avalon oraz Nevada.

REKLAMA

WYBIERZ TYP

Opowiadanie
Powieść
Scenariusz
Poezja
Dramat
Poradnik
Felieton
Reportaż
Komentarz
Inny

CZYTAJ

NOWE OPOWIAD.
NOWE TYTUŁY
POPULARNE
NAJLEPSZE
LOSOWE

ON-LINE

Serwis przegląda:
1710
użytkowników.

REKLAMA

POZYCJA: 75862

75862

Rozstanie...

Data
13-10-27

Typ
O-opowiadanie

Kategoria
Romans/-/-

Rozmiar
2 kb

Czytane
6280

Głosy
2

Ocena
5.00

Zmiany
13-10-27

Dostęp
W -wszyscy

Przeznaczenie
W-dla wszystkich

Autor: polapane

Podpis: Pola Pane

fragment czegoś...

Opublikowany w:

Rozstanie...

(...)
– Nie odeszłabym na jej miejscu, nie od ciebie – wyszeptałam.
– Nie wiesz, co mówisz. Wierz mi, wytrzymałabyś tydzień, dwa, może miesiąc. Na dłuższą metę związek ze mną jest uciążliwy – stwierdził z rozdrażnieniem. – Zasługujesz na coś lepszego, a ja nie chcę ryzykować kolejnego rozczarowania. Musiałem wszystko budować od nowa, całe życie od podstaw. Nie dam sobie tego zabrać. Pogodziłem się już, że jestem sam i mi z tym dobrze, nie chcę znów przez to przechodzić.
Zamilkł.
Patrzył, ale nie na mnie, patrzył przeze mnie, jakby mnie tu nie było. Zapanowała dziwna, zawiesista cisza. Dawid wydawał się nieobecny.
– Zostaw mnie samą, chciałabym się ubrać – powiedziałam cicho.
Myślałam, że będę musiała powtórzyć, ale usłyszał.
– Nie ma sprawy – opuścił sypialnię, bezszelestnie zamykając za sobą drzwi.

Odrzuciłam na bok kołdrę i przez jakiś czas siedziałam na łóżku zupełnie naga, próbując przetrawić jakoś to, co mi przed chwilą powiedział. Dwóch rzeczy byłam pewna, że mi na nim zależy i że znów wpakowałam się w związek ze skomplikowanym facetem. Reszta to tylko domysły. Czy nie chce mnie, bo boi się kolejnej uczuciowej porażki, czy też nie zapomniał jeszcze o tamtej kobiecie? Nie mogłam zapytać, nie odpowiedziałby. Znów zbudował między nami mur, ale tym razem dołożył więcej cegieł.

Z zadumy wyrwało mnie natarczywe pukanie do drzwi sypialni.
– Lidka, wszystko w porządku? – spytał z niepokojem.
– Tak – krzyknęłam. – Momencik.
– W zajebistym porządku – mruknęłam pod nosem, po czym zaczęłam się powoli ubierać. Jak można po takiej rozmowie zadać tak debilne pytanie?! Zupełny brak wyczucia chwili.

Ciągle nie wiedziałam, jak mam się zachować. Co powiedzieć, by wiedział, że go chcę, co zrobić, by go zatrzymać… Uświadomił mi dzisiaj, że problem tkwi w nim i to on musi go rozwiązać. Ja jedynie mogę spróbować wyznać mu, co do niego czuję i to w miarę delikatnie, bez narzucania się. Co z tą wiedzą zrobi, będzie zależało od niego.
Wyszłam z pokoju.
Czekał na mnie za drzwiami. Minęłam go bez słowa, odszukałam swoje buty i wsunęłam je na nogi.
(...)

Podpis:

Pola Pane

2011

Dodaj ocenę i (lub) komentarz

ZALOGUJ SIĘ ŻEBY DODAĆ OCENĘ

Twoja ocena:


5	4,5	4	3,5	3	2,5	2	1,5	1

ZALOGUJ SIĘ ŻEBY DODAĆ KOMENTARZ

Twój komentarz: