Pogrzeb

UŻYTKOWNIK

Nie zalogowany
Logowanie
Załóż nowe konto

KONKURS

W grudniu nagrodą jest książka
LATA
Annie Ernaux
Powodzenia.

SPONSOROWANE

Imagine

Nie tylko z tego świata jesteśmy, bo życie się zmienia, ale się nie kończy...

Bliskie spotkania

Chodźmy...

Sen o Ważnym Dniu

Opowiadanie napisane na konkurs związany ze słowem "JUBILEUSZ". Horror... swego rodzaju (nie do końca poważny).

Mefisto i Carmen

"Nie moja w tym wina, że jak to bywa w świecie Los z przekory nici gobelin życia plecie."

Rosół

Aż raz, na mojej drodze, wiodącej do niechybnej śmierci,

Nowa Atlantyda

Jedna z przyszłości futurystycznych zawartych w e-booku "Futurystyka" (Przyszłość kiepska)

Czym jest zbawienie.

Wierszyk satyryczny

Na skrawku zapisane

Piosenka z audiobooka "Dopalacze poetyckie"

REKLAMA

WYBIERZ TYP

Opowiadanie
Powieść
Scenariusz
Poezja
Dramat
Poradnik
Felieton
Reportaż
Komentarz
Inny

CZYTAJ

NOWE OPOWIAD.
NOWE TYTUŁY
POPULARNE
NAJLEPSZE
LOSOWE

ON-LINE

Serwis przegląda:
1371
użytkowników.

Gości:
1371
Zalogowanych:
0
Użytkownicy on-line

REKLAMA

POZYCJA: 82673

82673

Pogrzeb

Data
25-09-19

Typ
O-opowiadanie

Kategoria
Duchy/Religia/Inne

Rozmiar
4 kb

Czytane
375

Głosy
1

Ocena
5.00

Zmiany
25-09-19

Dostęp
W -wszyscy

Przeznaczenie
W-dla wszystkich

Autor: zodiak

Podpis: zodiak

Krótkie opowiadanie o tym, że idąc na pogrzeb po drodze zawsze można dowiedzieć się, co znaczy życie wieczne

Opublikowany w:

Pogrzeb

Z domu wyszedłem 40 minut przed czasem. Było wczesne pochmurne popołudnie. Wsiadłem do tramwaju linii dziewięć, na rondzie Grzegórzeckim przesiadłem się w „czwórkę” i po przejechaniu kilkuset metrów wysiadłem przy ul. Rakowickiej. Następny przystanek był jakieś pół kilometra dalej. Poszedłem pieszo.
Kiedy przechodziłem obok wiaty przystankowej zauważyłem, że siedzi tam ktoś bardzo podobny do Adama. Podszedłem bliżej. To nie możliwe – pomyślałem podchodząc jeszcze bliżej. To był Adam. Zanim stanąłem przed nim przyglądnąłem mu się uważnie, ale wszystko wskazywało na to, że to właśnie on. Ubrany w starą zniszczoną kurtkę, z dwiema wyładowanymi po brzegi torbami i nieodłącznym aparatem przewieszonym na pasku przez szyję.
- Adam, co ty tu robisz?
- Cześć. Czekam na tramwaj? A ty?
- Idę… Jadę… na twój pogrzeb.
- Jak miło z twojej strony. Ja się nie wybieram, nie lubię pogrzebów.
- Adam, jak to nie... lubisz, przecież ty nie żyjesz. Dzisiaj jest twój pogrzeb. Za 15 minut rozpoczyna się msza święta. To niemożliwe, że siedzisz tu sobie tak po prostu.
Kiedy wypowiadałem te słowa czułem, jak z mojej twarzy odpływa krew. Na przeciwko rumianego Adama wyglądałem jak duch, ale to przecież był on...
- A co mam robić?
- No przecież nie żyjesz. Jak ktoś jest martwy, to nie siedzi sobie na przystanku.
- A dlaczego nie? Nie słyszałeś nigdy o życiu wiecznym? Z tego co pamiętam jesteś chrześcijaninem.
- Jestem. I słyszałem o życiu wiecznym.
- No to ja właśnie żyję sobie… wiecznie – powiedział i uśmiechnął się otwierając ustu. Policzki miał zaczerwienione, jakby godzinami chodził po ulicach. Patrzył mi przy tym w oczy, tak, jak patrzy człowiek, który poznał wszystkie tajemnice. Po chwili zamknął usta i przełknął ślinę.
- Mam ciastko, chcesz? Z marmoladką - powiedział sięgając do jednej z reklamówek po paczkę słodkości. Odmówiłem, a on ugryzł jedno. Okruszki zleciały na kurtkę. Otrzepał je niedbale.
- Adam, jak to jest żyć wiecznie? Dlaczego targasz te torby i siedzisz na przystanku. Przecież…
- Co, myślałeś, że po śmierci człowiek trafia na chmurkę i wesoło patrzy na wszystkich z góry? Wyobrażasz sobie mnie na obłoczku? To musiałaby być potężna chmura.
Chciałem się uśmiechnąć, ale nie potrafiłem
- Adam, ale ja nie rozumiem. Przecież po śmierci…
- Po śmierci człowiek trafia tam, gdzie sobie zasłużył.
- I ty sobie zasłużyłeś na chodzenie w brudnych, poplamionych ciuchach, utykanie na nogę, targanie ciężkich toreb i wysiadywanie na przystankach?
Adam milczał, spoglądając jedynie na swoje ubranie, jakby szukał rzekomych plam.
- Nie rozumiem tego Adam. A gdzie ty w ogóle teraz się wybierasz?
- Jadę do kościoła robić zdjęcia. Dziś jest wigilia dla ubogich. Wszyscy pojechali na rynek robić fotki jarmarku i bogatych turystów. A kto zrobi zdjęcia potrzebującym?
- Ty po śmierci dalej pracujesz?
- Ja nigdy nie pracowałem.
Nagle usłyszałem, jak za moimi plecami zatrzymuje się tramwaj.
- To tramwaj na cmentarz. Jedź – powiedział Adam.
- Jak mam jechać na twój pogrzeb, jeśli ty jesteś tutaj?
- Kiedyś to zrozumiesz, a teraz jedź bo głupio będzie, jak spóźnisz się na mój pogrzeb. Wypada okazać szacunek osobie zmarłej.
- No chyba tak… To jadę… Cześć… Adam.
- Nie zapomnij położyć róży na mojej trumnie. Bardzo je lubię.
- Z tego co wiem, to zostałeś skremowany?
- Co? Oburzył się i niemal wstał z ławki.
- Spalili mnie?
- Tak słyszałem, mówili, że ma być urna z prochami.
Jego pięści zacisnęły się na uchwytach torem i już miał wejść do tramwaju kiedy drzwi się zatrzasnęły. Usłyszałem tylko głuche, ale donośne.
– Po moim trupie!

Podpis:

zodiak

2023

Dodaj ocenę i (lub) komentarz

ZALOGUJ SIĘ ŻEBY DODAĆ OCENĘ

Twoja ocena:


5	4,5	4	3,5	3	2,5	2	1,5	1

ZALOGUJ SIĘ ŻEBY DODAĆ KOMENTARZ

Twój komentarz: