Psychologia · 6 min czytania
Abstrakcyjna Opowieść
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Witaj. Jestem Opowieścią.
Jeżeli już kiedyś mieliśmy okazję się spotkać, to będziesz wiedzieć, czego od Ciebie oczekuję. Jeżeli jesteś tutaj pierwszy raz to pozwól mi się przedstawić. Jestem Abstrakcyjną Opowieścią. A czy twe imię jest zagadką? Przedstaw się proszę i niechaj twe słowa dadzą się usłyszeć. Czyżbyś się czegoś wstydził? Tak, więc słucham… Gorąco wierzę, iż nasze relacje będą czymś więcej niż tylko twoim czytaniem. Chciałabym rozmawiać z Tobą. Jeżeli uważasz, że nie podołasz temu, to odejdź. Ja mam ochotę porozmawiać i tylko pełna kooperacja będzie tym, czego naprawdę oboje chcemy. Pamiętaj, że tylko głupiec postępuje wbrew swojej woli. Więc wybieraj. Idziesz dalej i rozmawiamy, albo zostań tutaj.
Jeżeli Ci się udało podjąć decyzję i jesteś gotów na rozmowę, zyskałeś mój podziw. Bo to wbrew wszystkiemu, była trudna decyzja. Nie rzadko się zdarza rozmawiać z treścią. Ale czy na pewno? Ustalmy, że naszą płaszczyzną porozumiewawczą będzie sfera wyobraźni. I jeżeli zadam Ci pytanie, odpowiesz na nie myśląc w ten sposób, tak jak chcę tego. Jeżeli spytam Cię o ulubiony kolor, to wyobrazisz sobie tą barwę. Spróbujemy? Chcę ujrzeć jak zalewasz swoje myśli jakimś kolorem. Może czerwonym? Albo zielonym? Niebieskim. Jeżeli czytając te słowa wyobraziłeś sobie po kolei każdy z kolorów, jakie przywołałam, to jesteś na dobrej drodze. Bo o to właśnie mi chodziło. A teraz wyobraź sobie ten twój własny, ulubiony. I niechaj ten kolor prowadzi Cię dalej, niech służy jako tło. Bo przeniesiemy się gdzieś indziej. Zapraszam.
Pokój. Cztery ściany, sam ustalisz, jaki mają kolor. Jaki wybrałeś? Tak jak myślałam. Pośrodku stół, mahoniowy. Na nim kartka. Czysta, niezapisana. Podejdź bliżej wzrokiem i przyjrzyj się jej. Czy jest na niej coś szczególnego? Nie? A spróbuj odwrócić i przyjrzyj się literom, które tam widzisz. Widzisz? Popraw ostrość, postaraj się dostrzec jakiś pojedynczy wyraz. Ciężko, nieprawdaż? Ale pomogę Ci. Pierwsze słowa brzmią: Witaj. Jestem opowieścią. Kojarzy Ci się to z czymś? A teraz spróbuj zdecydować czy czytasz tak naprawdę tamtą kartkę czy też słuchasz mojej treści. Nie podejmuj zbyt szybko decyzji. Mnie może nie być. Kartkę przecież widzisz. Spójrz na jej kolejne słowa. „Jeżeli już kiedyś mieliśmy okazję się spotkać, to będziesz wiedzieć, czego od Ciebie oczekuję.” Więc jak uważasz? Musisz podjąć decyzję. Rozejrzyj się po tych ścianach, które sam stworzyłeś. Zobacz, jaka ta kartka jest wyraźna. Przecież ją kreujesz a słowa czytasz z niej, prawda? No, więc powiedz to: czytam z kartki, która znajduje się w tym pokoju. Tak, jestem kartką, która znajduje się w tym pokoju. A ty, jesteś w tym pokoju, czy tego chcesz czy nie. Jesteś tutaj, bo liczę na twoją kooperację i proszę Cię o czytanie tego, co właśnie czytasz. Odwróć proszę raz jeszcze kartkę i ujrzyj jej pustkę. Tym razem czysta, biała