Barwne życie Jane Stewart Prolog + Rozdział I

Początek1 / 1

PROLOG

Na środku jałowego lasu, na obszernym makowym polu stał stary drewniany wiatrak, który przetrwał pożar. Pewnego pochmurnego wieczoru szesnastoletnia Jane uciekła z poprawczaka.

ROZDIAŁ I

Siedziałam w pierdlu, bo siorka mnie wkopała pół roku temu. Miałam tam siedzieć 3 lata. Rose sprzedała herę w budzie. Wkopanie mnie ułatwił jej fakt, że jesteśmy bliźniaczkami jednojajowymi. Żałuję, że więź, która była miedzy nami została zerwana w tak drastyczny sposób. Była moją ukochaną siostrą. Miesiąc po tym, jak mnie wsadzili poznałam tamtego ogrodnika. Był to całkiem spoko dziadek 60-tkę. Rozmawiałam z nim w każdej wolnej chwili. Opowiadałam mu o moim życiu i o tym, jak się tam znalazłam. Skumał, że jestem tam przypadkiem i zupełnie niewinna. Dzisiaj rano powiedział, że jestem za młoda, żeby marnować sobie tam życie. Powiedział też, żebyśmy spotkali się wieczorem, to pokaże mi wyjście. Spotkaliśmy się w komórce na narzędzia, na tyłach budynku. Mówił, żebym wybrała lepszą drogę życia, żebym nie dawała się wplątać w podobne kłopoty. Dodał jeszcze, żebym więcej się w poprawczaku nie pokazywała. Chwilę później znalazłam się na wolności. Wyszłam przez dziurę w ścianie komórki. Budynek poprawczaka znajdował się na zupełnym odludziu. Wokół były tylko pola i lasy. Nie wiedziałam za bardzo, co mam ze sobą zrobić. Zdawało mi się, że jak mnie tam wieźli jechaliśmy na południe. To oznacza, że miasto jest na północ stąd. Po tych przemyśleniach poszłam w kierunku miasta. Po kilku godzinach nieprzerwanej wędrówki dotarłam do tak upragnionego celu. Wyczerpana drogą, pocieszałam się myślą, że dom jest już blisko i będę mogła odetchnąć z ulgą, bo wszystkie kłopoty mam już za sobą. Myślałam o spotkaniu z rodziną i o tym, jak im opowiem co się działo w poprawczaku i jak się stamtąd wyrwałam. Kiedy byłam niedaleko domu, mimo zmęczenia zaczęłam biec, ponieważ chciałam jak najszybciej spotkać się z bliskimi. Gdy pokonałam ostatni zakręt zamurowało mnie totalnie. Zamiast chaty zobaczyłam kupę gruzów. Z domu, do którego tak się spieszyłam nie zostało nic. Zrobiło mi się słabo, dlatego usiadłam na krawężniku. Przez chwilę zastanawiałam się, co mogło się stać. Pożar, uderzenie pioruna, a może zawalenie się dachu? Nie miałam pojęcia. Wszystkie możliwości pchały mi się do głowy. Bałam się o rodziców i o to, gdzie spędzę noc. Przecież nie pod gołym niebem! Byłam wściekła, załamana i zmęczona jednocześnie. Nie