* * *

Początek1 / 1

Staram nie rzucać się w oczy ani pod nogi (chociaż czuję się podobnie do kłody) ludziom zgromadzonym przez uczucie głodu w pokoju gościnnym mieszkania, w którym teraz mieszkam. Wesoło tam i miło pachnie z kuchni ale nie zatrzymuję się, chociaż głód gra też na moim żołądku jak na wielkim pustym bębnie. Nie zatrzymuję się, wytrwale i uparcie stawiam kroki zdobywając kolejne metry podłogi. Wymuszony uśmiech nie wygląda miło dlatego zachowuje kamienną…