.

Początek1 / 1

Wiesz, gdybym tylko chciała zrywałby dla mnie gwiazdy, stawiał pomniki, trzepał kwiatki pod stopami, zamiatał ulice, którymi kroczę. A ja chciałam tylko uciec. Jak najdalej.

I wiesz, on miał tyle cech takich samych jak ja, podobną wizję świata, malował swoje ścieżki podobnymi odcieniami szarości, gubił się w przestworzu nieuczesanych myśli, potępiał te same wizje rzeczywistości, szedł w tym samym kierunku, może innymi drogami, ale także chciał ujrzeć wielki wyraźny szyld z napisem: SZCZĘŚCIE. A ja myślałam tylko o tym, by zniknął.

Tak też się stało.

„Od dziś postanawiam nie bawić się ludzkimi uczuciami.”- pomyślałam przekraczając próg mojego, wiecznie zielonego, pokoju.

A ja chciałam tylko odegrać się jakoś. Taka wewnętrzna zemsta, w której ucierpiał ktoś trzeci. Chciałam poczuć wewnętrzną satysfakcję i chociaż na chwilę być górą. Bo ja czuję się jak czternastoletnia dziewczynka, która biega za ulotnym szczęściem i czasem zdarza się jej unosić kilka centymetrów ponad chodnikiem. I takie pytanie rodzi się w jej głowie: dlaczego zamiast chodzić kwiecistymi drogami pośród wspaniałych pomników ku jej…