Brednie

Początek1 / 1

Mojemu kuzynowi - Kacprowi, który uznał, że wypisuję brednie na pseudoliterackim blogu.

Jeżeli piszesz prawdę to jesteś dziennikarzem. Więcej, możesz nawet być wybitnym dziennikarzem, o ile oczywiście uda ci się zaspokoić wymagania tłumu. Najlepiej wybrać jakiś modny temat, zdobyć wiarygodne informacje oraz zamieścić chwytliwy nagłówek. Najlepszym wystarcza z resztą sam nagłówek. Wypada także kontrolować emocje i w żadnym wypadku nie zdradzać swoich poglądów. Ludzie nie lubią kiedy ktoś się z nimi obnosi gdyż naturalny instynkt natychmiast zmusza ich do budowania przeciwnej opinii. O ile nigdy by się z tobą nie zgodzili to jeszcze pół biedy, okrzykną cię najwyżej żydowskim szpiegiem, faszystą lub pi-arowskim beztalenciem. Potem przeczytają jeszcze niejedno twoje dzieło by utwierdzić się w żywiącej wobec ciebie nienawiści. Sytuacja zaczyna się komplikować gdy któryś z nich z przyjemnością wykrzyczałby twoje słowa, gdybyś nie zrobił tego pierwszy. Wówczas cały, z trudem wypracowany zbiór przekonań zwala się na miękkich fundamentach ludzkiego odruchu. Pośród tych gruzów ciężko znaleźć jakąkolwiek użyteczną pozostałość, więc całkiem naturalnym sposobem, w odpowiedzi na twój punkt widzenia powstaje nonsensowny bełkot. Z reguły zniechęca to innych do prowadzenia dalszej dyskusji, a czasem nawet podtrzymywania znajomości. A ty oprócz zyskania śmiertelnego wroga musisz do końca życia nosić na sobie odpowiedzialność za pozbawienie kogoś życia towarzyskiego. Zbędne wydaje się dodawanie, że tym kimś może być twoja matka, przyjaciel albo gorzej, przełożony. Jeżeli zajmujesz się fikcją to najprawdopodobniej należysz do grona artystów. W tym przypadku dodatkowego komfortu dostarcza ci fakt, że nikt nie rozlicza cię z rzetelności. Masz całkowitą swobodę pisania i bez specjalnych przeszkód możesz nanosić na papier wszystko co się w tobie znajduje. Dobrze gdyby był tam talent, ale to nie stanowi…