Bunt

Początek1 / 1

PROLOG Nadszedł wreszcie niepojęty dzień siódmy roku pańskiego 2004.Czas sądu, który Pan zapowiedział już w Starym Testamencie. Anioły, na znak Boga otwarły bramy dzielące niebo, piekło i ziemię. W Edenie, najpiękniejszym dziele Stwórcy, w miejscu gdzie kiedyś znajdował się raj i nieskończony zielony ogród, radę dwudziestu czterech starców wezwano do podjęcia odpowiednich kroków związanych z początkiem apokalipsy. Głowę każdego starca zdobił złoty wieniec, w ręku każdego znajdowała się broń. Każdy siedział na własnym tronie, oczekując na przybycie tego, który ma wypełnić wolę Pana. -Czy nie jest jeszcze za wcześnie? - Odezwała się istota trzymająca srebrny miecz. -To nie ma znaczenia. Gdy on sobie czegoś zażyczy, to się musi stać. Jego wola jest wolą świata. Pragnie, by wszystko zostało zniszczone, to się tak stanie, nawet jeżeli my się z tym nie zgodzimy. Bóg ma zawsze rację. Jest jedynym, który nigdy nie popełnił błędu. - odpowiedział starzec trzymający czarną włócznię. -Ha ha ha. Nie popełnił? A ja? - W ogrodzie pojawiła się kolejna istota. Kruczowłosy chłopiec, w czarnej tunice zeskoczył z drzewa obok starca trzymającego żelazny topór, uśmiechnął się i z łatwością wskoczyła na następne, jeszcze wyższe drzewo. -Ja jestem jego błędem! Ja. Ja. I jeszcze raz Ja! - Krzyczał rozbawiony - Potępił mnie! Za co? Za to, że nie wie, czym jest poczucie humoru. Tak, nie ma go! Za głupi żart na Adamie i jego słodkiej wybrance, uwięził mnie w tym ciele i zesłał do krainy demonów! Nie przewidział jednak, że mam tak wielką moc, by opanować całe piekło! Teraz i ja jestem królem! -Królem samozwańcem. - Przerwał starzec trzymający łuk. - Wszystko, co cię spotkało jest Jego wolą i planem, który nadal wobec ciebie realizuje. -Wracaj skąd przybyłeś. - Wtrącił gniewnie starzec wymachujący drewnianym sztyletem. -A jak tego nie zrobię? - Chłopiec zatrzymał się. Z nienawiścią spojrzał na zgromadzonych i…