... bynajmniej ja...

Początek1 / 2

„Poszłem”, „przyszłem”, „wziąść” i „ umią”, ciągle w uszach moich szumią, ranią mnie do szpiku kości, nie mam siły już się złościć.

Są też słowa jednoznaczne lecz od prostych teraz zacznę i choć kłótnie były z mamą, „swetr” czy „sweter”, wciąż to samo.

Więc zadałem temat tacie: „tych postaci” czy „postacie”? I choć dumał nad tym chwilę, wciąż od sedna był o milę.

Takie słowo, jak: „bynajmniej”, nie oznacza wręcz „przynajmniej”, może teraz się pochwalę lecz to jednak znaczy „wcale”

a najwięcej krwi mi psuje, gdy się „mądrość” popisuje. Język bardzo jest zdradliwy w znanym słowie „spolegliwy”,

bo nie znaczy to „uległy” ani nawet też „przebiegły”, marna sztuka bycia modnym, lepiej „zaufania godnym”.

Część 22 / 2

Czy to dowcip towarzyski, to, że Parys jest paryski, albo ktoś, kto słowem szasta mówiąc o niej ta „piersiasta”?

Nie, po stokroć nie! Litości! Słowo w ustach chętnie gości, lecz, gdy nie zna się znaczenia trzeba uczyć się milczenia.

Takie słówko, jak: „kanister” poznał każdy już filister. A tu kiedyś z ust ministra słyszę słowo: do „karnistra”!

Na mej głowie dymi czapa, gdy usłyszę gdzieś: „antrapa”. Z gniewu zaraz jestem ciemny, czym piśmienny, czy pisemny?!

W pas się „językowi” skłonię, kiedy mówię: „podogonie”. Jakie słowo dać zastępcze na: „podpępcze” i…