Cel Istnienia

Początek1 / 1

Przedmowa

... Będąc człowiekiem, każdy z dostrzega swój własny cel istnienia. Niekiedy jest to miłość, rodzina, przyjaźń, a czasem tylko praca, kariera... Gorzej, gdy tego celu nie dostrzegamy – zaczynamy się wtedy zastanawiać, po jakie licho przyszliśmy na ten świat. Problemy, które dla nas wydają się blachą sprawą, dla innych stanowią mury nie do przeskoczenia... Codziennie, gdy wstając z łóżka próbujemy sobie odpowiedzieć na pytanie, „dokąd zmierza moje życie?” – Ile razy byśmy nie pytali – odpowie nam cisza... Codziennie toczymy kolejny bój, o swoje racje, przekonanie... O przeżycie. W dzisiejszym świecie, ten, kto nie zna dobrze własnych wartości i atutów, jest po prostu przegrany... – Trochę przerażające, ale prawdziwe...

1. ...Szara farba spłynęła wąskim strumieniem po czystym płótnie. Po raz kolejny zmarnowała tak drogi materiał. Zaklęła pod nosem. Cienkim pędzlem namalowała błękitną smugę w miejscu, gdzie szarość była najbardziej widoczna. Nakreśliła rzekę. Rzekę, którą, jak ją nazwała, miała być ostoją wspomnień, stworzenia, które przypominało konia w ciele orła. Leciał na srebrzystoszarych skrzydłach nadziei, na lepsze jutro. Jego głowa, choć schylona ku ziemi, była lekka i proporcjonalna do reszty dostojnej sylwetki. Skończywszy popatrzyła jeszcze raz na swoje dzieło. Jednym ruchem podpisała obraz: „Wspomnienia pożerają niczym otwarte rany...” Zawiesiła pióro w powietrzu. Tyle rzeczy chciała wypowiedzieć, wykrzyczeć światu. Miała tyle pretensji... Jej obrazy, ich kształty i kolory stanowiły dla niej swoisty mur pomiędzy jej umysłem a resztą świata. Ubrała się w codzienne ciuchy, leżące na białej kanapie. Jak zwykle o tej porze – Miała zamiar wyjść i poszukać natchnienia, do dalszego tworzenia swoich „uczuć”. Znalazłszy się na ulicy, poczuła się w pełni anonimowa. Tylko…