Chciałem być - Rozdział 7...Ruda i Boogie

Początek1 / 3

Restauracja „Dwa Osiem" była miejscem, które udawało coś więcej, niż było w rzeczywistości. Światła przyciemnione, bar z lustrzanym tłem i kanapy z ekoskóry, która kleiła się do ud. Janek siedział przy stoliku naprzeciw Rudej – dziewczyny, która miała może trzydzieści sześć lat, ale ubierała się jak dwadzieścia sześć, malowała jak szesnaście, a jej bluzka „Prada" świeciła jak choinka w grudniu.

Ruda bawiła się słomką w kolorowym drinku, który bardziej wyglądał na napój gazowany z plastiku niż koktajl z karty. Janek udawał, że czyta coś w telefonie, choć w rzeczywistości przeglądał memy. Przez chwilę żadne z nich nie powiedziało ani słowa.

— Nawet po pracy nie dają ci spokoju? — zapytała w końcu Ruda próbując zerknąć na ekran jego telefonu.

— Czasem nie jest łatwo — odpowiedział z przesadnym westchnieniem — ale jak hajs się zgadza, to nie narzekam.

— A czym się dokładnie tam zajmujesz?

Janek odchrząknął i odsunął piwo na bok, jakby to miało nadać jego wypowiedzi więcej powagi.

Część 22 / 3

— Głównie to chyba hajsem. Rynki kapitałowe, waluty, forex...

Ruda potakiwała z uwagą, a może tylko z grzeczności.

— Fundusze hedgingowe, instrumenty pochodne, benchmarki...

Na moment się zawiesił, patrząc, jak dziewczyna nadal kiwa głową, choć pewnie zgubiła się już przy pierwszym słowie.

— Kryptowaluty, hemoglobina... taka sytuacja.

— Jesteś w tym dobry?

Część 33 / 3

— Nie wiem. Chyba jestem — rzucił, sam nie do końca przekonany.

Nagle odezwał się telefon Rudej. Zabrzmiało Riders on the Storm i Janek nieco zaskoczony mimowolnie spojrzał na wyświetlacz.

— Jimy?

— Nie, Anka. Zaraz wrócę — odparła i zniknęła w kierunku toalet.

Janek został sam przy stoliku. Piwo zdążyło się spocić, telefon rozładować, a nadzieja na to, że coś z tego będzie — wyparować. Po kilku minutach sam wstał i ruszył do…