Proza · Psychologia · 3 min czytania
Choroba na całe życie...
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Kiedy dawał wyciągałam rękę po jeszcze. Potem wszystko wydawało się takie proste. Wystarczyło tylko połknąć. Bez bólu i żadnych zbędnych wyrzeczeń. Kiedy małe problemy niespodziewanie urosły do rangi olbrzymich poczułam że potrzebuje więcej i coraz więcej aż w końcu nie myślałam o niczym innym. Pewnego dnia obudziłam się głodna. Gotowa byłam zabić za małą porcję. To stało się tak szybko. Kiedy zrozumiałam, że to już, łzy same napłynęły mi do oczu. Nie panowałam nad swoim ciałem. Nie panowałam także nad umysłem. Najprostsze czynności sprawiały mi trudność. Potem było coraz gorzej. Utrata wagi, ospałość, brak koncentracji, bóle mięśni, wypadające włosy, koszmary, sen, sen i wciąż tylko sen. Zostałam z tym zupełnie sama. Nie spodziewałam się pomocy, bo nikt nie wiedział o moim ukrytym „ja". Szukałam jej sama. Na detoks trafiłam w dzień moich 19 urodzin. Odtrucie zniosłam z pokorą. Pomyślałam wtedy, że gorzej być może. Widocznie się przeliczyłam. Choć organizm był odtruty ja wciąż byłam uzależniona.…