Chwila samotności

Początek1 / 1

Chwila samotności

Chwilą samotności nazywam oczyszczenie swojej duszy. Chwilą samotności nazywam niemy krzyk braku wolności w dokonywanych wyborach. Chwilą samotności nazywam ...moje życie

W moim życiu pozory były najważniejsze. Rodzice od dzieciństwa uczyli, że „tak cię piszą, jak cię słyszą”. Ubierałam ładne, słodkie sukieneczki (nie znosiłam ich) by przypodobać się rodzinie. Odzywałam się, kiedy mi rodzice pozwolili. Uczyłam się pilnie rzeczy, które nie obchodziły mnie w ogóle. W swoim życiu spotkałam dwie osoby, które pozwoliły mi odetchnąć. Sięgnąć dna i poczuć smak samotności, którą dławię każdego dnia. Eva – włosy ciemno bordowe, wydatne piękne usta, kobiece kształty i cudowny dar w jej delikatnych dłoniach. Eva Grass to jej pseudo, które noszę dziś ja na pamiątkę tych kilku miesięcy i całej wieczności zamkniętej we wspomnieniu. Eva... bulimiczka, zdławiona zbuntowana biseksualistka, moja kochanka i...moje kobiece odbicie. Eva... nauczycielka sięgania poza wszelkie granice, nauczycielka rozkoszy zmysłowej... Eva... z kilkoma bliznami po wyryciu igłą bezsilności na stopach... Eva... obsesja mężczyzn i kobiet. Moja Eva! Niemy Krzyk o pomoc. Przebyłam z nią podróż po najciemniejszych zakamarkach jej duszy, lecząc jej rany przyjmując je na siebie. Choć kosztowało mnie to wiele, choć kochałam ją bardziej niż siebie najbezpieczniej było byśmy się rozstały... I mnie wówczas dopadła choroba duszy odbijając się na ciele...kilka blizn...nie pytajcie gdzie – były wszędzie. Mimo tego piekła, które przeszłam znalazłam chęć życia. Odnalazłam w rodzicach oparcie, w M spokój, porządek i dyscyplinę. Choć początkowo jeszcze bawiłam się M...owładnęła go chęć pożądania mojego ciała...na kilku miesiącach pokochał mnie. Płakałam…