Chwilowy zanik rozsądku.

Początek1 / 1

Piwo. Jedno. Czasem starczy. Pić. Piwo. Pić, pić, pić. Drugie, trzecie i tak dalej. Najpierw jest dobrze, potem... Niedługo potem jest wszystko inne. Gorsze. Czarniejsze. Chce mi się wyć, płakać, ryczeć, wrzeszczeć, krzyczeć. Do czego to prowadzi? Wypijesz piwo, jest OK. Trzeba wypić następne. A jeśli nie? Znowu się zaczyna. Myśleć. Już nie chcę myśleć. Dajcie mi spokój. Chcę siedzieć, patrzeć się tępym wzrokiem przed siebie i nie myśleć. Na trzeźwo czasem też jest strasznie. Boję się. Jestem śmiertelnie przerażony na myśl o każdym nadchodzącym dniu. Może lepiej by było gdyby nigdy nie nadszedł? Napiję się, przejdzie chociaż na chwilę, krótką, szczęśliwą chwilę, zanim nie zacznę myśleć o sobie. Co czuję? Pustkę. Kto jest koło mnie? Jestem potrzebny. Czasami. Murzyn zrobił swoje, murzyn może…