Psychologia · 2 min czytania
Cicha modlitwa
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
„De profundis clamavi ad Te, Domine”
Kiedyś wierzyłem, że miłość istnieje naprawdę, że rośnie w każdym z nas po trochu, jak kwiaty na łące, czy owoce w ogrodzie. Wydawało mi się, że jest wszędzie. Wystarczyło tylko się rozejrzeć, a można było ją znaleźć na wyciągniecie ręki. Jej zapach, ostry i słodki zarazem, unosił się w powietrzu drażniąc moje nozdrza. Był taki przyjemny, nieporównywalny z innymi. Specyficzny, pobudzający inspirował mnie do dalszej egzystencji. Dopóty nie zawrócił ze ścieżki, którą wspólnie wędrowaliśmy był mi przyjacielem jedynym, jakiego miałem. Jedynym prawdziwym, jedynym od serca. Pewnego dnia odszedł, tak jak ludzie odchodzą, bezszelestnie, bez pamięci, bez sensu. Nie rozumiałem wówczas, dlaczego tak się stało. I dziś wciąż nie rozumiem. Od tamtego momentu, od tego ranka ciepłego, ze słońcem na niebie zaczęły się trudne dni bez przyjaciela u mego boku. Wtedy też zaczął się koszmar senny tyle, że…