Co u nas, w Polsce

Początek1 / 1

Mięsiste ramię miażdży mój kark, morderczy uścisk przyprawia kręgi o chóralny jęk. Nie tylko one wydają z siebie złowróżbne dźwięki. Goryl postanawia bystro przypieczętować mój los. Pan życia i śmierci, nie raczy użyć przy tym porządnej polszczyzny. - Zajebie cie, już nie żyjesz kurwo! Erudyta zwiększa siłę przyłożoną do mej szyi. "Cię" poprawiam w myślach. Zapewne przypominam rybę wyrzuconą na brzeg morza. Wykonuję płytki, chrapliwy wdech. Walczę o każdy strumień powietrza, cóż rzec więcej? Wydech. Na krawędzi widzenia pojawia się już czarna winieta. Spadam… Spadam w dół studni, dostrzegam już dno. Jak przystało na ofiarę duszenia wyczekującą śmierci, przed mymi oczyma pojawia się typowy repertuar pod tytułem „Moje Życie”, reżyseria i pierwsza rola męska - Piotr Ek. Jestem świadectwem zdumiewającego poczucia humoru mojej najbliższej familii. Powróćmy jednak do osiłka, ceramiki podłogowej pełnej krwi i rozpoczynającej się lada moment projekcji filmowej. Dryblas nieco mocniej napina mięsień trójgłowy, a ja biorę w garść metaforyczny bilet i wchodzę do sali kinowej.

Stałem przed sztalugą, na której wisiał mój rysunek. Znajdowałem się w sali pełnej szkicujących, młodych ludzi. Po prawicy miałem docenta sztuk plastycznych, po lewej jego syna, magistra. Wyimaginujcie sobie duży, pożywny obiad. Spożyliście posiłek z wyjątkowo obfitą ilością różnokolorowych sosów oraz przypraw. Jedliście bez zastawy i sztućców na białym obrusie. Nie używaliście dłoni. Macie to? W takim razie mowa tu o wielkiej sztuce wspomnianego wyżej magistra z tą różnicą, iż została wykonana przy pomocy farb, pędzli i płótna. Jeśli dla was nie jest to artyzm najwyższych lotów, jesteście durniami i ignorantami, którzy nie potrafią się poznać na prawdziwym artyście. Szanownego docenta zajmowało coś zgoła odmiennego. Tu wkraczamy w wizje opierające się na zawijaskach, a w porywach geniuszu kropeczkach. Należy nadmienić, iż jest to z całą pewnością równie wymagający i poważny proces twórczy, jaki przeżywa podczas pracy młodszy z dwójki artystów. Nie zamierzam wam dłużej przybliżać kulisów tak wielkiej sztuki, mógłbym się jeszcze znaleźć w kropce, czy dać jakąś inną plamę. Kiedy tak stałem w pracowni, skołowany i speszony, oblepiony zaciekawionymi spojrzeniami ze wszystkich zakamarków sali, do wnętrza wszedł Sześć-sześć-sześć. Jakby czekał na to od zarania dziejów, jak gdyby był anty-Gabrielem zwiastującym anty-Maryi. Trzy szóstki, mój osobisty demon, sukub z piekła rodem. Bestia plądrowała pomieszczenie tymi wielkimi ślepiami póki nie spoczęły na mym obliczu. Chciałem to już mieć za sobą. Uśmiech potwora świadczył o wszystkim, co najgorsze.

Goryl o twarzy buldoga rekreacyjnie odbija piłkę o beton. W roli piłki Piotr Ek. Co absurdalne, ta czynność wyrywa mnie z objęć przeszłości. Odzyskuję szczątkową trzeźwość umysłu. Moje jestestwo nieodparcie trapi jedno pytanie… A tak. - Za co…? – Charczę zalany po pas krwią. Przez opuchnięte oczy dostrzegam zmarszczoną facjatę małpy. Trawi pytanie. W tym niewątpliwym uniesieniu intelektualnym przypomina zeschłe jabłko. Newton z pewnością nie chciałby, aby takie nań opadło. Mogę posłużyć za całkiem przekonywujący przykład. Me kolejne skojarzenie na widok myślącej twarzy osiłka, wiąże się z zabawnym psem. No wiecie, tym z całą powierzchnią pokrytą fałdkami oraz zmarszczkami.

W Polsce, ludzie rasy odmiennej od białej, nie mają lekkiego życia – myślałem, łypiąc spode łba na czarnoskórego mężczyznę, który siedział kilka miejsc przede mną. Nie licząc afroamerykanina, nocny autobus był pusty. A sądziłem, że to ja jestem ryzykantem żyjącym na krawędzi. W razie wątpliwości, Kleczków jest jedną z „tych” Wrocławskich dzielnic. To odpowiednik Lubelskich Bronowic, czy Warszawskiej Pragi. Tak, „tych” miejsc, które słyną z fruwających kostek brukowych. Niektóre ryby żyjące w głębinach wabią swe ofiary światłem. Grafoman mógłby „zabłysnąć” i użyć tegoż faktu, by nasmarować coś w stylu: „Drapieżcy z Kleczkowskich okolic czynią podobnie, wykorzystując blask księżyca odbijający się w ostrzach majchrów.” Pojazd zahamował na przystanku. Drzwi otwarły się z sykiem, weszły dwie błyszczące na glanc glace. Do czarnych, wysokich buciorów dobrali mleczne sznurówki. To się źle skończy. Słońce świeci, zachichotał ktoś siedzący obok mnie. Demon pojawił się znienacka. Ten diabelny Sześć-sześć-sześć ni stąd ni zowąd zmaterializował się na siedzisku, przy którym spocząłem. Witał cały świat rozradowanym uśmiechem i oczyma, z których bił niepojęty obłęd. W tym czasie zakamuflowana opcja niemiecka przeczesywała wzrokiem autobus. - Jebany bambus! – Po dżentelmeńsku spostrzegł któryś i gwałtownie ruszył w wiadomym kierunku. Tryb destrukcji został aktywowany. Neonazista bez zastanowienia, jakby nie robił nic innego od pierwszych chwil życia, chwycił dłońmi metalową rurkę wiszącą u dachu pojazdu i z całym impetem uderzył podeszwami glanów w głowę czarnoskórego. Usłyszałem jak ktoś krzyknął z tyłu: - Zostaw go! – Obróciłem się zadziwiony, a demon aż pisnął z uciechy. Brawo Don Kichocie - eterycznie zaszeptał mi do małżowiny usznej – nie pamiętasz? Przecież sobie obiecałeś! Dokonałem rozrachunku: żegnajcie ząbki, dobrze mi służyłyście, no może poza tobą, dwunastko. Rzezimieszek wciąż okładał nieprzytomnego mężczyznę, który w ostatnim odruchu świadomości skulił się do pozycji embrionalnej. Drugi łotr, podziwiający czyny pobratymca z lubieżnym uśmiechem, raptownie zwrócił spojrzenie w mym kierunku. Wydawał się być skonfundowany, wręcz na granicy zniesmaczenia. Ty robaku? Naprawdę ty? Mówisz do nas? Pomknął ku mnie, a jego prawa pięść stwierdziła: „obrońca małp będzie następny”. Musiał być podpity, inaczej nie zdołałbym się w porę uchylić. Usłyszałem trzask, uderzył w metal. Miał jeszcze drugą pięść, jeden zgruchotany palec nie mógł go powstrzymać od zalania mnie krwią. Naziol nie był w ciemię bity. - Ratunku! – Zawyłem kiedy padałem trzymając się za nos. Przypominał dopiero co zakupione meble z Ikei. Być może z powodu psychicznego wstrząsu doznanego w minionych sekundach usłyszałem „Careful With That Axe, Eugene”, Pink Floyd’ów. Od trzeciej minuty i ósmej sekundy ścieżki. Światła za szybą przestały przypominać niekończącą się wstęgę. Właśnie w tym momencie pneumatyczne drzwi ponownie się rozwarły. Wpuściły do środka grupę kiboli.

- Zostaw nas samych. – Rozległ się cichy głos gdzieś z kuluarów. Zapewniam was, gdyby lód potrafił mówić wydałby z siebie podobną barwę dźwięku. Tymczasem, Level up! Strach wywindowany na jeszcze jeden poziom wzwyż! - Wiesz dlaczego tu jesteś? – Kontynuuje nowa postać na scenie - Bo żyjesz w Polsce. - Przez mgłę okaleczonego ciała, próbuję wsłuchać się w zimny głos. Jest o wiele mroczniejszy od gorylego barytonu. Przypominam sobie o ilości ateistów malejącej w okopach do zera. Człowiek w czarnej szacie nieustannie się przybliża. Kroczek, po kroczku, jak góra lodowa do Titanica, nie odwrotnie. Wydaje mi się, czy trzyma pistolet? Na całe szczęście to wiertarka. Kamień z serca. Myśl, myśl…