codzienność mam przed sobą

Początek1 / 1

czasem chodzę na spacery za rękę ze stadem wron na oszronionych drzewach, z żywicą na powiekach, którą strącam nieśpiesznie. wśród brunatnych bzów z granicy zaświatów minus dwadzieścia pięć stopni Celsjusza nie zawsze jest stratą czasu.

niemniej dzień od wczoraj panoszy się zupełnie inaczej, zastyga oddechy i bezlistne dłonie. ciemnieje za każdym razem, kiedy wychodzę. żyje tylko żołądkowa gorzka, kropla za kroplą i umyka spod stóp w rytm szelestu…