Coś się stało

Początek1 / 1

Coś się stało. Czuję to. Każdym przeklętym kawałkiem skóry. Każde cholerne endoplazmatyczne retikulum komórek daje sygnał o tym samym. Coś się stało. Lub stanie. Nerwowe impulsy nigdy nie były zbyt dokładne. Szaleję jakby nagle wzbudziło się we mnie nowe życie, dzikie, opętane pragnieniem ruchu, wolności, działania. Nie rozumie świata ani nie chce rozumieć. Nagnie go do swojej woli lub zginie. I nie są to obietnice ale stwierdzenie faktu. Wiem, że to przejdzie. Musi przejść. Muszę w to wierzyć. Trzymać się rozsądnych myśli jak tonący brzytwy - moje jedyne połączenie ze zdrowymi zmysłami. Głupi człowieku! Jakby zdrowe zmysły były czymś więcej niż zachowaniem w granicach dopuszczalnych przez społeczeństwo norm. Nie ma nic i nic nie isnieje. Tu wszyscy śnią ten sam sen. Biec, chcę biec ,a jednocześnie wiem, że się nie ruszę. Czuję jak uciekam, jak rwę się do ruchu. Poczuć jak krew krąży w żyłach, zachłysnąć się powietrzem, nauczyć pokory upadając na nierównej ziemi. Cokolwiek się stało nie powinno się stać. Wiem że nie będę tego ofiarą ani sprawcą. Będę przeklętym biernym obserwatorem, jednym z setek innych który w kluczowym momencie dramatu otrze łzę z twarzy, ale nie ruszy z pomocą. W ostatniej chwili odwrócę twarz, a gdy spojrzę w lustro ujrzę tchórza. Przepełnioną strachem twarz żywego trupa idącego wytartą ścieżką pokoleń. Przejmująca świadomość nieuniknionego losu przytłacza. Śpieszę się, śpieszę z