Cudnie jest być...

Początek1 / 1

Cudnie jest tak lecieć nisko nad ziemią. Bycie wiatrem jest bardzo wygodne, bo możesz zmierzać gdzie tylko zechcesz i kiedy zechcesz! Jeszcze tylko skręt w prawo za najbliższym rogiem, a potem już prosto koło tego sklepiku, gdzie kiedyś sprzedawali watę cukrową. Teraz jest tam sklep z odzieżą. Ciekawe, co będzie za rok? Ale przecież mam ważniejsze rzeczy na głowie, niż zastanawianie się nad przyszłością przemysłu odzieżowego. Zaraz dotrę do parku, a tam mam nadzieję ją spotkać! Opatulona w kożuch siedziała samotnie na ławeczce. Wyraźnie było jej zimno, lecz jej umysł nie mógł tego przyjąć do wiadomości, bo zaprzątnięty był czym innym. Dziewczyna rozmyślała nad przeszłością, która przecież tak niedawno temu była rzeczywistością. Wspominała jak razem przychodzili do parku i siadali na tej ławce. On przynosił jej watę cukrową, ona uśmiechała się do niego. Mówił wtedy, że za ten uśmiech może wziąć od niego wszystko, co ma. Ona śmiała się wtedy jeszcze bardziej. Oboje się śmieli... Obserwował jak płatki śniegu wirowały dookoła jej ławki. Patrzył jak niektóre z kryształków lodu lądowały na jej twarzy, po czym szybko topniały. Pragnął być tym płatkiem! Chciał nawet podlecieć bliżej, ale dostrzegł, że gdy tylko się zbliża jej ciało przeszywa dreszcz zimna. Nie chciał jej sprawiać bólu, wolał go sprawić sobie, gdyż mógł obserwować ją