Czarny świat

Początek1 / 1

Usiedli na parapecie na zewnątrz wieżowca na szóstym piętrze i przymknęli za sobą okno, aby zachować dyskrecję. Musieli poważnie porozmawiać,a wybrane przez nich miejsce idealnie oddawało powagę sytuacji. - Co robimy? Nie możemy tak tego zostawić! Jeśli się rozniesie, że nie spłacił raty, inni też nie będą chcieli płacić!- Mały naciskał, choć jego głos nie był decyzyjny. Młot zwlekał z odpowiedzią. Nie zależało mu, nie lubił pospieszać śmierci, choć wiedział, że to część jego zawodu. Pani z mrocznym kapturem przysłaniającym otchłań odchodzących ze świata twarzy miała kolejny raz pokwitować, trzymaną w ręku stalową kosą, umowę o dzieło. - W nocy powietrze jest ostrzejsze - Młot oderwał na chwilę myśli od spraw przyziemnych i rzucił tlący się, niedopalony do końca papieros. Już długo spoglądał na świat nieobecnym wzrokiem, który utkwił w przeszłości. Ciszę zagłuszały pojedyncze kroki przechodniów i dźwięk jadącej na sygnale karetki, jak miało się okazać niebawem, nie ostatniej. Młot skinął głową wydając wyrok i wrócili do pokoju.

Pamiętam mieszające się sny z krainą wspomnień. Byliśmy biedni, ale szczęśliwi. Biegałem od rana do wieczora z innymi gówniarzami za piłką po kawałku wysuszonego przez słońce pola. Tata zabierał mnie siłą, gdy wracał z pracy w totalnych czeluściach wczesnej nocy. Przerzucał mnie przez ramię i łaskotkami odwracał uwagę od boiska. Mama krzyczała na nas czekając z późną kolacją. Jak bardzo nierealny wydawał się obecnie ten obraz? Obudził mnie zimny powiew wiatru, odepchnąłem gryzącego sznurowadło szczura i otrzepałem śmierdzące ubranie, którego nie zmieniałem od tygodni. Gdy słońce leniwie zachodziło za horyzont, ruszałem ciemnymi ścieżkami w poszukiwaniu resztek nadziei. Z rana ulicami rządził chaos dnia poprzedniego. Wiatr porywał leżące na ziemi gazety i toczył puste butelki. Woda z oczyszczających miasto polewaczek spływała z brudami życia do ścieków kanalizacyjnych. Moja matka leżała w poszarpanej sukni ze strzykawką w ręku, przykryta dużym kartonem. Szukałem jej całą noc po mętnych zakamarkach naszej dzielnicy. Choć wiedziałem, że tak w końcu skończy, łudziłem się, że przestanie brać i znów stworzymy szczęśliwą rodzinę. Po śmierci męża, a mojego ojca, pękło jej serce i stoczyła się na samo dno dna. Za działkę oddałaby wszystko. Straciliśmy dom, znajomych i resztki przyzwoitości. Wychowywała mnie ulica. Mimo trzynastu dopiero lat, nie zaznałem komfortu posiadania marzeń, jaki miały niektóre dzieci. Nie chodziłem do szkoły. Zmuszony byłem kraść, żebrać i uciekać przed policją, żeby mnie nie zamknęli. Tak jakbym im zawinił, zawinił tym, że jestem.

Rankami szukałem mamy, tym razem znalazłem ją po raz ostatni... Była blada, zimna, miała nieobecny wzrok, kopnąłem ją, gdy nie wstała. Kopnąłem z całych sił, z nienawiści, bo zostawiła mnie samego! - Przepraszam! - klęknąłem po chwili i przytuliłem się do niej, zapłakałem całym ciałem, pociągałem nosem bez końca. Skrajne uczucia toczyły we mnie niekończącą się wojnę. Chciałem, żeby wróciła, lecz było już za późno.

Naprzeciw, z lewego kasyna wyszedł uśmiechnięty i kompletnie zalany niczym łódź podwodna Oczko, miejscowy oszust, cwaniaczek i hazardzista. Aż cud, że utrzymywał się w takim stanie na nogach, choć chodzeniem jego zataczania bym nie nazwał. Zakłócił moją żałobę. Zerwałem się z miejsca, zamieniając niedawne łzy rozpaczy w twardy jak głaz kamień. Podbiegłem i obaliłem karcianego