Czarownica Rozdział V

Początek1 / 1

Włożyła na siebie niebieskie dżinsy i ubrała się w czarną sztruksową koszulę. Kilka górnych guzików pozostawiła nie zapiętych. Podwinęła rękawy na wysokość łokci. Chyba jestem gotowa — pomyślała. Założyła na ramię popielatą torbę z którą zawsze wybierała się na zakupy. Jeszcze tylko kątem oka sprawdziła jej zawartość: portfel, telefon, kilka drobiazgów upiększających — zazwyczaj się nie malowała, nosiła je jako atrybuty kobiety. Nie używała ich jednak. Uznawała to za stratę czasu i sztuczny — czyli nie najlepszy — sposób na podkreślenie urody. Była z siebie zadowolona — cecha rzadka pośród kobiet — nie potrzebowała się dodatkowo eksponować ani podkreślać. Po co zresztą? Dla kogo miałaby to robić? Nie liczyła już na żaden cud. Próżno byłoby czekać na księcia z bajki; już z pewnością zdążył obrosnąć tłuszczem i rozleniwić się siedząc przed telewizorem, żrejąc przy tym pełno kaloryczne dania i popijając je zimnym piwem z puszki. Oni już nie wsiadają na białe rumaki i nie gnają mijając góry i lasy w poszukiwaniu pięknych dam. Szkoda bo miło było wierzyć w bajki z dzieciństwa i czekać aż w końcu się ziszczą. Nie będzie jednak rozpaczać za nigdy nie spełnionymi ideałami. Potrafi sobie poradzić w życiu sama, nie potrzebuje nikogo, by naprawiała jej złamane krzesło, nie potrzebowała kogoś, kto będzie jęczał i zrzędził, kiedy każe mu się przykręcić kontakt; nie potrzebowała kogoś kto przez cały tydzień będzie w kółko powtarzał: zaraz, zaraz kiedy poprosi się go o wyniesienie śmieci. Doskonale radzi sobie z tym sama, żadne z codziennych obowiązków nie jest dla niej barierą. Żadne z codziennych. Dobrze, że przynajmniej jesteś dosłowna. Ileż to razy wieczorami samotnie zasiadywałaś za stołem i patrzyłaś na ustawione na wprost puste krzesło? Może dolać ci herbaty? — Tak bardzo proszę. Jak ci minął dzień? Uśmiechałaś się sama do siebie. Nie masz nawet komu powiedzieć o tym, że potknęłaś się wchodząc po schodach, że przestraszyłaś się pająka, wielkiego, włochatego pająka,…