Cztery kroki

Początek1 / 1

Duszę się! Krążę po pokoju jak dziki zwierz zamknięty w klatce, odliczając monotonne i niezmienne cztery kroki, obrót, cztery kroki, obrót, cztery kroki.... i tak w nieskończoność.... O, gdzie jesteście wszyscy moi przyjaciele! Gdzie?! Próby, wyjścia, brak kasy, brak czasu, nauka, praca - wzrokiem przebiegam przez Kontakty w komórce. Odkładam ją z westchnieniem. Nie będę Wam burzyć spokoju. Na cóż Wam kolejny problem w Waszym nieidealnym życiu? A mnie coś zżera od środka, nie pozwala usiedzieć w miejscu. Krążę, chwytam przypadkowe przedmioty i odkładam je bezmyślnie jak wariat i myślę, myślę i myślę... Każda część mnie z osobna i wszystkie razem chcą uciec. Otworzyć drzwi i wybiec, na mróz i mrok, bez dokumentów i planów. Byle dalej! Byle w błogosławioną ciemność! Ale zagryzam wargę i po czterech krokach robię obrót. Niech będą przeklęte cztery kroki! Niech będzie przeklęty obrót! Niech przeklęta będzie