Dąb i Maślaczek

Początek1 / 6

Wiersz, który napisałem na dla siostry na jej 8 urodziny

Pewnego dnia pięknego

(ciepłego, no i słonecznego)

Miał miejsce wypadek niezwykły,

Do jakiego umysły nie przywykły.

Dąb korzenie swoje z ziemi wyrwał

I biegać zaczął po lesie w panice,

Część 22 / 6

Krzycząc i gałęziami swymi machając

Wystraszył w puszczy wszystkiepannice.

Nie wiedziały leśne zwierzęta iinne drzewa, co się stało,

Co sprawiło, że serce potężnegodębu struchlało.

Krzyk ojca lipę i bukaprzestraszył,

Szałem swym dąb sosnę uraczył.

Świerk z brzozą z lasu uciekali,

Część 33 / 6

Korzeniami aż ziemie orali.

Zwierzęta trzęsły się w swychnorach

I innych tajemnych leśnych otworach.

Tylko mały maślaczek z miejsca nie ruszył się

No, bo specjalnie nie miałby gdzie.

Na jednej nóżce ciężko się biega,

Nie zdążył mu pomóc żaden kolega.

Część 44 / 6

Przed biegnącym dębem stanął wyprostowany,

Kapelusza z gracją mu uchylił.

Król drzew stanął, jak zaczarowany,

Ku małemu grzybkowi się schylił.

„Uważaj, maślaczku, gdzie stoisz!

Zdeptania ty się nie boisz?”

„Dębie, puszczy naszej królu!

Część 55 / 6

Co ci sprawiło tyle bólu?”

„Wiarę w nasz las straciłem,

Gdy na spacery chodziłem.

Drzewa już nie rozmawiają,

Znajomych swych nie dostrzegają.

Patrzą tylko, które wyżej magałęzie

I im rozkazywać będzie.

Część 66 / 6

Nikogo już przyjazny uśmiech nie rusza.

Straciła na wartości czysta dusza.

To już nie mój las” – grzmiałdębu bas.

Maślaczek z niepokojem słuchał tego lamentu,

Nie do końca wiedział, jaką radę królowi dać.

Do pocieszania, jak sądził, nie