Deszczowy wiosenny dzień - Epitafium Tyranii cz.1

Początek1 / 1

Epitafium Tyranii

„Nie ma zła w atomie, jest ono tylko w duszach ludzkich”

W dniu 1 stycznia 2008 ludzka populacja na Ziemi liczyła ok. 6 641 300 000 – prawie 7 miliardów. Większość z nich nie ma pojęcia o prawdzie. Uświadomieni to albo pociągający za sznurki marionetek albo ich ofiary. Obecny świat jest stworzony na fundamentach kłamstwa, sprzyjała temu złowieszcza polityka, społeczna demencja i żal za utraconym starym wspaniałym światem. Od 4 do 11 lutego pamiętnego roku 1945 w pałacu w Liwadii doszło do decyzji dotyczących losów całego świata. Świat obciążony piętnem ponad czterdziestu milionów ofiar był pozbawiony swej percepcji, mgła otępienia i żałoby zasnuła go. W myśl restauracji na wzór wydarzeń z roku 1814 do głosu doszli starzy monarchowie, ich rodziny, lub samozwańcy będący w odpowiednim miejscu i czasie. Prócz oficjalnych postanowień konferencji jałtańskiej były jeszcze nie oficjalne, które zostały uzgodnione w salach obok, przez ludzi rządnych władzy. Niepowodzenie demokracji w majestacie której Hitler doszedł do władzy i spustoszył Europę, Azję i Afrykę zraziło ludzi do tego ustroju. Potrzeba było pewnego rozwiązania politycznego, które by przyniosło szybko i skutecznie porządek i stabilizacje społeczną. Wnioski były szybkie, tylko jeden ustrój polityczny w oczach ludzi zebranych był odpowiedni zarówno z powody ponownej stabilizacji a także z powodów czysto osobistych, bo wszakże na czele Tyranii ktoś musi stać. Ustalono że kraje znane jako Kraje Związku Radzieckiego lub jego satelity zostaną oddane pod rządy Stalina bo on jako jeden z niewielu miał doświadczenie prowadzeniu państwa w pojedynkę. Europa która została po odkrojeniu „żelaznym nożem” państw zbędnych została oddana pod rządy rodzin, lub starych monarchów, którzy chętnie widzieli powrót na tron. Proces w tej części świata nie mógł przebiegać tak samo jak za Żelazna kurtyną gdzie polityka kija i marchewki ograniczała się tylko do kija. Pod zasłoną demokracji po cichu wprowadzona na arenę państwową odpowiednie figury – tyranów bezpośrednio lub marionetki pod władzą tyranów. Najlepszym komentarzem do sytuacji jaka zaistniała w europie i w krajach bloku sowieckiego najlepiej opisuje zdanie – „...nadała się okazja to ja wykorzystano.” wypowiedziana przez Sir Winstona Leonarda Spencera Churchilla, przedstawiciela korony brytyjskiej na kongresie. Proces tyranizacji zupełnie inaczej przebiegał w Stanach Zjednoczonych gdzie to za staro kontynentalną modłą wprowadzono tyranię jako rozwiązania na okresowe wahania gospodarcze, destabilizacje polityczne i socjalne. Reszta krajów oby ameryk podążyła za amerykańskim lub radzieckim modelu tracąc pewną europejską monarszą czystość. Afryka jak to za czasów kolonialnych została rozparcelowana pomiędzy odpowiednich europejskich możnowładców. W Azji proces ten był podzielony między politykę postkolonialna, automonarszą i „marksizm”, dla przykładu efektem „marksizmu” były obecne Chiny, automonarsze przemiany tworzyły kraje arabskie a Indie były odpowiednio postkolonialne. Skala procesu była tak duża, ze zima roku 45 pozostał bardzo mały odsetek krajów które miały inny ustrój polityczny niż tyrania. Rozsądkiem tu wykazała się postała jesienią 1945 roku Europejska Unia Tyranii, która wiedziała by pozostała względna równowaga na świecie musi pozostać część krajów demokratyczna lub o innym ustroju politycznym takimi jak na przykład oligarchie. Takimi krajami były Szwajcaria – oligarchia bankierska, Japonia – demokratyczna, która była już zmęczona i wyniszczona panowaniem cesarskim a także widmem nadchodzącej atomowej klęski, sam cesarz Japonii Hirohito powiedział „ Japonia musi teraz znieść rzeczy nie do zniesienia, rządy jednostki lub jednostek nie rozwiążą dalekosiężnych problemów dotykających nasz kraj w obecnym czasie. Musimy dać ludziom szansę decydować o swoim losie...” decyzja została uznana