Proza · Psychologia · 8 min czytania
Do krwi
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 2
DO KRWI
Czasem dwoje ludzi nie powinno być razem, mimo, że pasują do siebie idealnie.
Są jak dwie części całości. Dwie połówki jabłka.
~*~
Kakofonia dźwięków nie daje cienia szansy na skupienie. Wrzask opętanych więźniów, najróżniejsze prośby, groźby, przekleństwa, lamenty, a nawet płacz. Dzikie zawodzenie za utraconą wolnością, normalnością, sumieniem. Płacz jest oznaką słabości. Rudolf gardził wszelkimi oznakami słabości. Zaciska i rozluźnia bezwiednie palce. Nerwowo porusza ramionami i kręci głową, próbując odepchnąć od siebie nieprzyjemny hałas. Podchodzi do maleńkiego, zakratowanego okna i staje na palcach, by móc cokolwiek zobaczyć. Widzi, nic nie widzi. Woda, dużo wody; morze, ocean, nie wie. Nie myśli o tym. Jakby dźwięków było zbyt mało, zaczyna grzmieć, a noc przeszywa niczym sztylet oślepiające światło błyskawicy wbijającej się w taflę jakieś pół kilometra od murów twierdzy. Ogłuszający ryk przysłania głosy więźniów i przez jedną kojącą chwilę jest zupełnie cicho. Mężczyzna spija tę ciszę jakby była wyrafinowanym trunkiem, którego dawno zapomniany ślad smaku ma na języku. Lecz z kolejnym grzmotem pojawia się kilka głosów, a w następnej chwili wrzawa rozpoczyna się na nowo. Szarpie głową coraz mocniej. Krople deszczu odbijają się zwielokrotnionym echem w jego czaszce. Cisza, cisza, cisza. Za dużo wrzasków. Słyszy. Nagły, wściekły wrzask kobiety. I zapomina o dziesiątkach, a może setkach ludzi ujadających jak psy pozbawione jedzenia, tylko dopada wejścia do swojej klatki i łapie mocno dłońmi dwa grube stalowe pręty. Bieleją mu knykcie, zaciska mocno szczękę, mruży oczy próbując dojrzeć cokolwiek w gęstej ciemności. Widzi kontury wyciągniętych rąk, profile twarzy wciśniętych w otwory między kratami, poruszających ustami w niemym dla niego krzyku. Słyszy tylko ją. Wyciąga rękę najdalej, jak może. Ramię boleśnie obciera mu się o pręt. Chwyta powietrze. Cuchnące, przepełnione odorem potu i odchodów powietrze. Krzyczy. Krzyczy tak głośno i mocno, że aż czuje rdzawo-słony smak w przełyku.
Część 22 / 2
~*~
Czasem dwoje ludzi nie powinno się znać, mimo, że pasowaliby do siebie idealnie.
Są jak dwie części całości. Dwie połówki jabłka.
~*~
Siedzi po turecku naprzeciw wejścia do swojej klatki. Ciemność, ciemność jest tak gęsta. Gęsta, że nie widzi klatki naprzeciwko. Bezwiednie trze zakrwawione otarcie na prawym ramieniu. Krew zostawia ciemne plamy na sztywnym zżółkniętym materiale uniformu. Słyszy śmiech. Po chwili uświadamia sobie, że to jego gardło jest źródłem zachrypniętej imitacji chichotu. Woda, dużo wody. Maleńkie krople pod wpływem wiatru wpadają do filigranowego okienka z kratą, nie większego od jego twarzy i po ścianie zaczyna spływać strumień bezbarwnej cieczy. Krew. Krew. Krew spływa po ramieniu. Krew na języku. Jest cicho. Nie, nie jest. Słyszy ludzi z twarzami wystawionymi na korytarz, krzyczących, mówiących, szepczących w nieokreślonym kierunku, gdzie nikt na nich nie zwraca uwagi, nie słucha. On nie zwraca na nich uwagi. Nie myśli o nich. Nie słyszy ich. Po co, po co, czemu, czemu już nie krzyczy? Nie słyszy pełnego szaleńczej pasji głosu. Musieli jej coś podać. Skręca się sam w sobie, wygina palce pod różnymi kątami czekając, aż kości zatrzeszczą nieprzyjemnym odgłosem. Krzycz, krzycz, krzycz! Widzi ją, widzi u siebie, choć nie przebywa w jego klatce, tylko leży otumaniona w swojej. Czarne, skręcone brudne włosy opadają jej na ramiona, zakrywają część twarzy. Oczy, oczy czarne, dwa węgle patrzą z pogardą na jego nędzną osobę, mimo, że ona wcale nie prezentuje się lepiej. Podarte, szare ubranie pokryte kurzem i pyłem. Gołe stopy, zakrwawione i poobdzierane. Szaleństwo, szaleństwo jest jej poświatą. Szorstka skóra…