Donikąd

Początek1 / 1

-1-

Stałam na peronie pośród obcych mi ludzi i czekałam - samotna, ale spokojna i nie nieszczęśliwa. Kawałek życia miałam za sobą i jeszcze więcej przed sobą. Patrzyłam na przejeżdżające pociągi i nie wiedziałam, do którego z nich mam wsiąść. Ja - do tej pory - silna kobieta – produkt sukcesu - byłam niezdecydowana. Sama siebie nie poznawałam, ale to mnie wcale nie martwiło. Postanowiłam zmienić swoje dotychczasowe życie, lecz nie miałam konkretnego pomysłu, co do owej zmiany. Liczyłam na łut szczęścia, i na intuicję, która we właściwym momencie miała mi podpowiedzieć, który pociąg jest dla mnie. Właśnie przyjechał niebieski pociąg z siedmioma wagonami. Ze środkowego wagonu wysiadł błękitny anioł i krzyknął: - Kto jedzie do nieba proszę wsiadać! - Za wcześnie dla mnie jeszcze na umieranie, więc jeszcze zaczekam – pomyślałam. - Pani nie jedzie do nieba? – zapytała starsza pani z kokiem. - Nie. Mam jeszcze sporo do zrobienia tu – na Ziemi i zbyt dużo grzechów, które muszę ponaprawiać. Zostanę tutaj – odpowiedziałam. - Szkoda. Razem byłoby przyjemniej jechać. - Dzięki bardzo. Pani nie boi się tam jechać? zapytałam. - Nie. Swoje już przeżyłam.Kupiłam bilet odkupienia i mogę spokojnie odjechać stąd z aniołem – oznajmiła mi kobieta. Nie zapytałam, na czym polega to jej odkupienie, gdyż to nie było w kręgu mojego zainteresowania. - Chyba staję się samolubna – powiedziałam z nutką niepewności. Moim usprawiedliwieniem może być tylko fakt, że przez ostatnie lata żyłam dla innych, nie mając czasu dla siebie. Poświęcałam każdą godzinę mojego życia ludziom. Zawsze gotowa do pomocy bez względu na porę dnia, wysłuchiwałam ich zwierzeń nawet przez telefon i to w nocy. Mój gabinet otwarty był cała dobę. Pracowałam zawodowo i jako wolontariusz, a jeszcze przecież przyjaciele i ich znajomi mieli różne problemy, które tylko ja rzekomo potrafiłam rozwiązać. Nie miałam nigdy czasu na swoje własne problemy. Odkładam je na później, a ono nigdy nie nadchodziło. Moje potrzeby i pragnienia nie miały znaczenia, gdyż uważałam, że egoizmem byłoby myślenie o sobie. Przyszedł jednak punkt zwrotny, w którym zrozumiałam, że moje życie mija, a ja nie zrealizowałam własnych marzeń, a jedynie wypełniam pewien narzucony mi program postępowania. Zbuntowałam się wtedy przeciwko takiemu stylowi życia, i dlatego teraz tkwiłam na peronie w oczekiwaniu na pociąg, którym odjadę po swoje marzenia. - Proszę wsiadać. Pociąg „Miłość” zaraz odjeżdża. Popatrzyłam na czerwone wagony. Wyglądały tak zachęcająco – całe w serduszkach i pocałunkach, że przez moment zaczęłam ulegać miłosnej magii. - Może nowa miłość pomoże mi przezwyciężyć splin, jaki ostatnio czułam – pomyślałam i zaczęłam iść w kierunku wagoników Przed wejściem do nich rozumiałam, że błędem jest użycie miłości jako panaceum na moją nudę, i zaczęłam wycofywać się do tyłu. - Pani nie wsiada? – zapytał szczupły brunet. - Nie – odpowiedziałam. - Taka ładna i nie chce miłości. A myślałem, że wsiądziemy razem i będziemy szczęśliwi – ciągnął dalej brunet. - Chyba nie. Panu jednak radzę wsiąść. W czwartym wagonie, w trzecim przedziale czeka ładna blondynka. Z nią Pan znajdzie swoje szczęście. - Skąd pani wie?- zapytał - Czytam w gwiazdach – dopowiedziałam. Brunet oczywiście skierował swoje kroki do wagonu czwartego. Później kiedy już pociąg powoli odjeżdżał krzyczał przez okno : - Jest. Jest pani....... Nie usłyszałam wszystkiego , ale wiedziałam o co mu chodziło. Spotkał swoją „Dulcyneę” .To próbował zakomunikować mi przez okno. Cieszyłam się z tego powodu, gdyż lubię jak ludzie są szczęśliwi. To nie był mój pociąg. Przeżyłam już miłość. Najpierw jest pięknie, a po pewnym czasie wkrada się nuda i następuje ostatni akt melodramatu - pożegnanie. Nikt wtedy nie patrzy w oczy ,jakby ze wstydu, że miłość wypaliła się. Zwykle jedna strona bardziej i dłużej kocha, i tej osobie trudno jest pogodzić się, że miłość odchodzi, a inaczej być nie może. Pozostaje wtedy ból i rozczarowanie. Nie chciałam tego przezywać ponownie. Inaczej bywa, gdy występuje instytucja małżeńska. W tym wypadku z końcem miłości nie jest łatwo odejść. Oboje ludzi zatem zaczyna żyć obok siebie we wspólnym mieszkaniu, i coraz bardziej siebie nienawidzić. Potem są już tylko pretensje, kłótnie lub milczenie. Oboje zapominają, że kiedyś kochali się, a teraz nie chcą zrobić nic, aby miłość wróciła. Łatwiej jest znaleźć kochankę niż porozmawiać z żoną, lub łatwiej płakać w poduszkę niż rozbić wazon na głowie zdrajcy, aby mu przypomnieć o swoim istnieniu. - Nie to nie dla mnie. Rozstania zawsze bolą powiedziałam i zaczęłam dalej spacerować po peronie. Coś zielonego mignęło mi przed oczami i zobaczyłam napis na wagonie „Wyzwolenie”. Nie wsiadłam. Czułam się wyzwolona, odkąd wstałam ostatniego ranka i zobaczyłam, że bambosze, które stoją przy moim łóżku nie podobają mi się, choć kupiła mi je moja mama. Wyrzuciłam je do kosza. Poczułam ulgę. Tak samo patrzyłam na mojego kochanka – pretendenta do małżeństwa ze mną. - Nie, niestety nie mogą go wyrzucić do kosza.- powiedziałam do siebie i wyszłam. Zrozumiałam, że go nie kocham. Dobrze ułożony, zawsze szarmancki, ale chyba zbyt sztywny w swoich manierach. Pocałunek na dzień dobry i na dobranoc, a w środku pustka i chłód- bez czułości. Dotąd mi to nie przeszkadzało, ale teraz popatrzyłam na niego przez pryzmat ostrej weryfikacji i stwierdziłam, że nie nadaje się do dalszego wspólnego pożycia. Życie z nim będzie zbyt bardzo poukładane – jak sztucznie nakrochmalona krynolina, które wygląda pięknie, ale krepuje swobodę ruchów. Pocałowałam go na pożegnanie i życzyłam mu szczęścia. Zostawiłam swoją „złotą klatkę” – dom z czerwonych cegieł i przystojnego księcia, i wyszłam Wtedy poczułam się wyzwolona z tego dobrowolnego, aczkolwiek przymusowego więzienia. - Pani nie wsiada?…