Droga do gwiazd

Początek1 / 1

Anna Kavanagh Droga do gwiazd

Patrze jak spisz. Oddychasz tak spokojnie. Nawet przez sen gdy cie caluje, ty mi odpowiadasz- kocham cie. Tak dlugo czekalm na kogoś takiego jak ty. Jednak nie wiem czemu bol rozrywa ma piers i tesknota gleboko w niej zamnkieta z krzykem wyrywa się na wolnosc. Mój sen z dziecinstwa, w dzien tak odlegly powraca noca i wzywa mnie do siebie. Chyba kazdy kiedys uciekal w swiat fantazii i marzen, w moim jednak przypadku nie była to zwykla ucieczka. Potrafilam się zamknac w nim i nic do mnie nie docieralo. Snilam w drodze do szkoly i w drodze powrotnej, snilam na kazdej lekcii i na przerwie. Kazdej nocy gdy zamykalam oczy przenosilam się do swiata moich wlasnych marzen i wizji. Za kazdym razem gdy slyszalam jak oni krzycza na siebie patrzylam w niebo przez moje male okienko i marzylam. Marzylam o tym zeby zeby być niesmiertelnym i podrozowac przez wrzechswiat. Chcialm zobaczyc wszystkie galaktyki i swiaty, chcialm patrzec jak ten swiat się zmienia i niszczeje. Chcialam patrzec jak ginie. Serce ... zawsze chcialm mieć serce, bo watpie, ze to co mam w piersi można nazwac sercem. Nigdy nie potrafilam niczego ani nikogo pokochac tak naprawdę. Tak bardzo chcialam się zakoch jak w tych romansach. Znalezc swojego bohatera który mnie stad zabierze. Nie wazne czy aniol czy demon. Najwiekszym moim lekiem było umrzec w samotnosci chociaz samej smierci się nie lekam. Tak wielka pustka mnie ogarniala, ze czasem krzyczalam z bolu samotnosci chociaz żaden dźwięk nigdy nie wydalo moje gardlo. Szalenstwo było zawsze blisko i czasem czulam jak na mnie spoglada czekajac az wkoncu się w nim zanuze. Tak bardzo chcialm kogoś pokochac, uciec z tej pustki, ze kazdy najdrobniejszy gest przyjazni traktowalam jak miłość. Nie zrozumcie mnie zle, zawsze dawalam z siebie dwiescie procent. Nigdy nic nie zatrzymywalam dla siebie. Wiem, ze oni mnie kochali i dla mjnie by umarli gdybym chciala, jednak za kazdym razem w ciagu ulamka sekundy niszczylam wszystko. Lamalam serca jak suchy…