Drużyna przetrwania

Początek1 / 1

„Każda łza uczy nas jakiejś prawdy” Ugo Foscolo

Prolog

- Wsiadaj! Nie ociągaj się, bo zostaniesz w tyle! – mówiła młoda dziewczyna, której głowa wystawała z uchylonego okna czarnej toyoty – Wsiadasz, czy… pękasz? – dodała, spoglądając z uśmiechem na obok siedzącego chłopaka. - Ja?! Pękać?! Ty chyba żartujesz?! – zaśmiał się wysoki blondyn, patrzący na autostradę biegnącą na południowy-wschód. Rzucił jeszcze raz okiem w kierunku aut zmierzających w tamtą stronę, po czym wsiadł do samochodu i z hukiem zamknął za sobą drzwi – No to jeeeeeedziemy! Cała trójka buchnęła śmiechem. W ich oczach malowała się niczym nieograniczona radość, tylko ich słodkie i niewinne uśmiechy, lekko drżące, odkrywały najbardziej przez nich skrywaną tajemnicę – niewielki lęk… Opuścili parking zajazdu i włączyli się do ruchu na autostradzie. Jechali prosto przed siebie, ani razu nie spoglądając do wstecznego lusterka. To, co było za nimi, nie miało już najmniejszego znaczenia. Liczyła się tylko teraźniejszość… Nie upłynął kwadrans, gdy ujrzeli przed sobą stojący na poboczu samochód. Nieobca im rejestracja świadczyła o tym, że należał on do ojca kolegi z osiedla. Maska auta była podniesiona, a w powietrzu unosił się szary dym. Trójka przyjaciół postanowiła zatrzymać się, mając nadzieję, że ujrzą swojego kolegę. Zaparkowali tuż za czerwoną hondą, po czym wysiedli z auta. W tym samym momencie zza postawionej maski wychyliła się głowa tlenionego blondyna z twarzą umazaną jakimś smarem. - Cześć wam! – zawołał podnosząc prawą dłoń na przywitanie, widząc znajomych „z podwórka” – Zawsze wiecie, kiedy się zjawić – dodał ze smutną miną, wskazując wzrokiem na dymiący przód samochodu. - Witaj brachu! Jak zwykle, Dawid w opałach – przywitał się z uśmiechem kierowca toyoty, podając jedną dłoń a drugą klepiąc kumpla po plecach – Sam? Blondyn wskazał tylko na przednie siedzenie samochodu. Siedziała tam jasnowłosa nastolatka, zapatrzona w jakiś punkt na czarnej tapicerce. W oczach miała rozpalone świeczki a jej mina świadczyła o chwilowym nieprzyjaznym nastawieniu do całego świata. „Kierowca” zastukał delikatnie w szybę, która po chwili uchyliła się. - …Cześć… Lily – powiedział trochę niepewnie, obawiając się reakcji zdenerwowanej dziewczyny – Co słychać? Błękitne oczy Lily spotkały się ze znanym spojrzeniem zaradnego i zawsze mającego jakieś rozwiązanie przyjaciela. Uśmiechnęła się powoli, jednocześnie roniąc łzę, która leniwie spłynęła po jej policzku. - Czy inni chłopcy nie mogą być tacy jak… ty? – rozpłakała się, po czym wysiadła z samochodu i wtuliła się w jego ramiona –