Dumka na jedno serce

Początek1 / 1

Trudno pisać gdy nic mnie z tobą nie łączyło Przymus jednak pisania zbyt znaczny bym przestał Ciągnę więc swą opowieść choć się nie zdarzyło Nic w istocie by rymom służyć za piedestał

Gdybym wziął cię jak brankę do siodła przytroczył I rzemiennym powrozem skrępował ramiona Szablą siekąc na odlew gdybym palnął w oczy Twej wolności broniącym niechby któryś skonał

Gdybym wieś z dymem puścił a parobków wiernych Za końmi włóczyć kazał zaślepiony…