Dzieci Elfów (odc 1 poprawiony)

Początek1 / 1

W naszych czasach modnym się stało tworzenie drzew genealogicznych swoich rodzin. Stare zdjęcia i dokumenty wyszukują na strychach i w parafialnych archiwach już nie tylko przedstawiciele szacownych rodzin szlacheckich czy książęcych, ale także zwykli rzemieślnicy, handlowcy i prości robotnicy. Czasami któremuś z nich uda się odkryć coś niespodziewanego- jakiegoś pradziadka z nielegalnego związku księcia i pokojówki, lub prababcię znajdę, przygarniętą przez dobrych ludzi spod drzwi kościoła. Takie historie dawniej były powodem do hańby, teraz jednak dodają romantycznej pikanterii dalszym poszukiwaniom. A gdyby tak, załóżmy czysto hipotetycznie, w trakcie takich hobbistycznych poszukiwań okazało się, że jest się potomkiem kogoś kto nie miał prawa istnieć naprawdę, kogoś po kim zostały tylko bajki i podania? Moja świętej pamięci babcia zwykła mawiać, że w każdej legendzie jest ziarnko prawdy, a w ludowej pamięci zbiorowej przekazywanej z ust do ust jest więcej okruchów historii niż się wydaje naukowcom. Posłuchajcie pewnej historii. I Starszy mężczyzna pokazał chłopcu, który stał przed nim, jastrzębia szybującego wysoko w górze, po czym powiedział: -Zamknij oczy i patrz… Chłopiec posłusznie zamknął powieki i nagle znalazł się kilkaset metrów nad ziemią. Słońce pieściło rdzawo-szare rozpostarte skrzydła, wiatr grał na sztywnych lotkach piór, a oczy pilnie wpatrywały się w szachownicę pól i lasów pokrywającą wzgórza znajdujące się pod nim, szukając zdobyczy. Widział jak pomiędzy drzewami przemyka rodzina saren, a gdzieś dalej kilkoro turystów przechadza się jedną z wielu ścieżek widokowych. Pomiędzy wzgórzami przebijała się srebrzysta wstążka Tamizy, przecinając kolorową narośl małego miasteczka z kamiennym kościołem w centrum. Z tej odległości budynki wyglądały jak miniaturowa tekturowa makieta. Trochę bliżej widać było XIX- wieczny pałacyk z czerwonej cegły otoczony rozległymi trawnikami, oraz osiedle bogatych rezydencji rozłożone wzdłuż polnej drogi na granicy lasów i pól. Bystrość wzroku i gama kolorów odbierana przez jastrzębie oczy zachwyciła go. Daleko pod sobą zobaczył też dwoje ludzi: dziesięcioletniego chłopca i stojącego za nim eleganckiego staruszka, trzymającego obie dłonie na ramionach młodego towarzysza. Obaj mieli zamknięte oczy. Pomimo dużej odległości wyraźnie widział każdy szczegół ich twarzy. -To ja i wujek Henry- pomyślał- Miasto to Henley-on-Thames, w którym mieszkam z rodzicami, pałac nazywa się Fawley Court, a te rezydencje to Fawley Park. Tam mieszka Henry, tyle że pod drzewami nie widać jego domu. Wtem poczuł silne szarpnięcie w tył i znów znalazł się na ziemi. Szybujący w górze jastrząb wydał przeciągły okrzyk i skrył się pomiędzy drzewami. Chłopiec, szczupły jasnowłosy dziesięciociolatek ubrany w zwykły T-shirt i dżinsy, był tak przejęty tym co przed chwilą doświadczył, że zupełnie zapomniał iż nie znajduje się w swojej ojczyźnie w Polsce, lecz w uroczych lasach hrabstwa Oxfordshire w Anglii na południowy wschód od Londynu. Dopiero po chwili skojarzył, że uporczywe pytanie zadawane po angielsku i drażniące uszy skierowane jest do niego. - Andrew, Andrew, wszystko OK? Andrzej otrząsnąwszy się odpowiedział, również po angielsku: -Tak wujku Henry, wszystko dobrze. Po prostu to było takie niesamowite… Chłopiec odwrócił się i uważnie przyjrzał stojącemu za nim mężczyźnie. -Jak to zrobiłeś? Byłem tam- wskazał na niebo nad nimi- w tym ptaku. Patrzyłem jego oczami, czułem jego skórą, rozumiałem jego pragnienie polowania. Jak to możliwe? -Widzisz Andrew…- Wujek Henry zawiesił głos- mam pewne zdolności dane mi przez naturę. Mogę wnikać w umysły zwierząt; na pewien krótki czas oczywiście. Nie przyprowadziłem cię jednak tutaj po to żeby się chwalić. Ten pokaz miał być tylko wstępem przed tym co chcę ci powiedzieć- staruszek spojrzał chłopcu w oczy i zapytał- Czy wierzysz w Elfy? Andrzej w pierwszej chwili miał ochotę parsknąć śmiechem, czując jednak na sobie badawcze spojrzenie mężczyzny i wciąż będąc pod wrażeniem tego co przed chwilą przeżył, zawahał się. - N… nie wujku, a powinienem? Jaki związek ma to pytanie z tym co mi pokazałeś? Chyba nie chcesz mi powiedzieć że jesteś… elfem? – chłopiec przyjrzał się krytycznie Henremu-Wybacz wujku, ale elfy, te w bajkach, są szczupłe, piękne, wiecznie młode i w ogóle. No a ty…- chłopiec zawahał się nie chcąc urazić starszego pana- no, sam wiesz. Mężczyzna nazywany wujkiem Henrym lekko się zarumienił, po czym odpowiedział -Jestem stary, łysy i pomarszczony. Wyglądam jakbym miał osiemdziesiąt lat, czyż nie? -Tak mniej więcej- Andrzej uśmiechnął się przepraszająco. Przeprowadził się z rodzicami i młodszym bratem do Anglii niecały rok wcześniej, ale już wchłaniał tą słynną staro-angielską grzeczność i mówienie wprost o czyjejś starości wprawiało go w zakłopotanie. -Nie ma sprawy chłopcze- Henry poklepał go po ramieniu- wiem jak wyglądam, ale powiem ci coś jeszcze. Jestem dużo, dużo starszy. Niedawno skończyłem 120 lat, a moi przodkowie byli Elfami. Andrzej szeroko otworzył oczy, nie wiedząc czy staruszek żartuje, czy też może jest nie do końca zdrowy psychicznie. -Wiem, wiem co sobie w tej chwili możesz o mnie pomyśleć- uśmiechnął się dziadek- dlatego najpierw chciałem ci pokazać moje umiejętności. Chłopiec milczał czekając na dalsze wyjaśnienia, ale mężczyzna spojrzał na zegarek i powiedział- Musimy już wracać, twoi rodzice będą się niepokoić. W końcu wyszliśmy tylko na krótki spacer. -Nie no, wujku- zaoponował Andrzej- najpierw zastrzeliłeś mnie takim pytaniem, a teraz mówisz „musimy wracać?” -Chodźmy, po drodze opowiem ci resztę- uśmiechając się odpowiedział. Poklepał chłopca po ramieniu i lekko popchnął przed siebie, kierując go na najbliższą ścieżkę, nazywaną w tych okolicach ‘footpath’. Widzisz, takich jak ja jest więcej- Henry kontynuował swoją opowieść. Szli zielonym lasem w półmroku wiosennych liści filtrujących światło słoneczne nad nimi. Andrzej bez problemu mógł sobie wyobrazić, że znajdują się w baśniowej krainie Tolkiena, a za drzewami kryją się dziwne fantastyczne stwory. Zupełnie jakby byli w innym świecie, a nie zaledwie 30 minut spokojnego spaceru od Henley- miasteczka w który mieszkał i skąd było już tylko 2 godziny jazdy samochodem od Londynu. Tymczasem starszy mężczyzna opowiadał: - Nie bardzo dużo, ale jednak trochę nas jest na tym świecie. Nasi szlachetni przodkowie zostawili trochę potomstwa wśród rasy ludzkiej. W dawnych czasach bywało że wiązali się ze śmiertelnymi; czasami z nudów i dla zabawy, a czasami z miłości. Różnie bywało. Czasami dziecko zostawało w tamtej rasie, a czasami- i tak było częściej- dziecko porzucano wśród ludzi. Pół-elfy i ćwierć-elfy odznaczały się bardzo długim życiem i wieloma nadprzyrodzonymi zdolnościami. Ze wspomnień o nich zostały tylko bajki i legendy. Z pokolenia na pokolenie elfia krew mieszała się z ludzką i rozprzestrzeniała, a długowieczność i zdolności zanikały. Jesteśmy jak okruchy diamentu rozsypane w kupce popiołu. Czasami u niektórych z nas elfie geny po wielu pokoleniach uśpienia niewiadomo dlaczego odżywają