Historia umierania

Początek1 / 1

Umarłem. Zginąłem. Już mnie nie ma. A wszystko za sprawą pewnego chłopca, który, jakby nie patrzeć, odebrał mi życie. Szedłem ulicą, bodajże do sklepu po bułki. Wtem podszedł do mnie brzdąc z pistoletem i nic nie mówiąc, wycelował mi prosto w serce. Głośne „pif – paf”. Nie miałem szans na przeżycie. A ten, nazwijmy rzecz po imieniu, młodociany zabójca, śmiejąc się mi się w twarz, uciekł z miejsca zdarzenia. Bałem się, co powiedzą rodzice. Na pewno będą bardzo smutni. Pogrzeb, garnitur, trumna – to wszystko kosztuje, a oni nigdy nie zarabiali zbyt wiele. Przygnębiony kupiłem bułki i udałem się do domu. Rodzice nic nie zauważyli, ale kiedy im powiedziałem... Mama płakała głośno, tata chodził po pokoju z twarzą schowaną w dłoniach. Przytulali mnie i głaskali po głowie. Następnego dnia mama zrobiła mi moje ulubione śniadanie. Kiełbaski w majonezie. Cały czas cicho łkała nad patelnią. Potem ubrałem się, powiedziałem „Z Panem Bogiem” i wyszedłem z domu. Udałem się na komisariat. Nie było mi smutno z tego powodu, ze umarłem, ale dlatego, że sprawię tym tak wiele bólu moim bliskim. Tata na pewno powie „rodzice nie powinni grzebać swoich dzieci”. Bardzo często to powtarza w podobnych sytuacjach. Mijani koledzy pytali mnie o powód mojego przygnębienia. Miałem kłamać? I tak by się zorientowali. Na komisariacie złożyłem szczegółowe zeznania. Opisałem przyczynę i okoliczności mojego zgonu. Opisałem też mordercę. Zrobiono mi sekcję zwłok. Nosiłem w ciele dwie kule – jedną od „pif”, a drugą od „paf”. Komisarz obiecał natychmiast rozpocząć poszukiwania. Następnie udałem się do kościoła. Uklęknąłem w bocznej nawie i pomodliłem się chwilę za swoją duszę. Poczułem się trochę lepiej. Księdza znalazłem w zakrystii. Opowiedziałem mu o całym zajściu. Wtedy on opowiedział mi pewną przypowieść. Przypowieść o zbójniku. Nie…