In totalis totum.

Początek1 / 1

Każdy z nas jest pojedynczym życiem, tylko jednostką. Ochłapem obdartym z człowieczeństwa.

Jednakże kumulując wszystkie mierne jednostki otrzymujemy znaczącą całość. Tą najważniejsza i największą. Prawdziwą.

Zastanawiałam się. Nie wiem nad czym i dlaczego. Jednak to metoda, tak gdybać nad zupełnie niczym. Zawsze w obliczu ciemności liczyłam na promień światła.

" Nic co ludzkie nie jest mi obce." Wszystko jest spisane, ale nie potrafimy umiejętnie czytać między wierszami. Może dlatego, że wiersze spisują się boską ręka- same. Każdy swoim Bogiem.

Historia znów zatoczy koła. Los przerasta wszystkich ludzi i nie-ludzi, przerasta wszelkie pojecie o wszystkim i niczym.

Nigdy nie nabędziemy świadomości tego co stoi za nami…