Proza · Akcja · 7 min czytania
IX. 13 grudnia?
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 2
13 grudnia? Niedziela, piąta rano, noc ciemna, wielka śnieżna zamieć i mróz, w szybkim tempie powiększa się grono na zmianę wytypowanych, czekamy już dawno po czasie odjazdu, czego opóźnia się przewóz, ktoś przyszedł i powiedział o drzwiach u Węglarzów wyrwanych,
inni donoszą o wojnie, oczekujących rozgania do domów panika i strach, pozostawałem w cieniu, nie wiem jakie morale panują wewnątrz związku, Jaś gdy do niego dzwonimy boi się wyjść z domu, gdy aresztowany Stach, marazm ludzki w braku gotowości, zmusza mnie bym działał z obowiązku,
u dyspozytora zamawiam podjazd w niego Janka i Ryśka wsadzam, z wice i przewodniczącym jadę przed południem na Bogdanki szyby, cicho i pusto, współtowarzysze przerażeni, ja strachu nie zdradzam, tam od politruka dowiadujemy się iż zostały internowane grube ryby,
nie zabieram głosu, kim jestem, a i ci ze mną mało mieli do powiedzenia, gdy są atakowani, zastraszani przez pana Rudyka i pana dyrektora Kato, spokojnie przewodniczących biorę w obronę, mówię jakby od niechcenia, kiedy ich ignorowali na mnie zaczęli uwagę zwracać, słuchali co ja na to,
po powrocie do Łęcznej zwołałem spotkanie starszyzny Solidarności, w poszczególnych pionach zakładu było ich wybranych co niemiara, na wyznaczone spotkanie w hotelowym holu zebrało się pięciu gości, nie było z kim i nie mówiąc o czym gadać, takie były morale i wiara,
około szesnastej bez żarcia spać się położyłem, do szesnastej spałem, na nocną szychtę pojechałem wycieńczony do psychicznej skrajności, ludzie zachowywali się jakby się nic nie stało, ja moralniaka miałem, mój umysł uciekał w sen, spałbym, spałbym i spał bez przyzwoitości,
Część 22 / 2
w tej bezsilności pod ociosem usiadłszy zapadłem sen niekontrolowany, nic mi się nie śniło, nie słyszałem huku, może pozbawiony przytomności, jak długo mogłem być w tej malignie, powróciłem gdy byłem szturchany, nade mną szt. Zawadzki pochylał się i darł się na mnie pełen złośliwości,
gonił na wyjazd, to skończyłoby się dla mnie niewiadomymi restrykcjami, ja uprosił pana sztajgra co by się zastanowić nad postępowaniem raczył, bo w jakiej Polsce nam przyszło żyć, kiedy rolni porobili się górnikami, w głowie miałem zamysł buntu, gdy mu go nakreśliłem, sen mi wybaczył,
od tej chwili Bronek w przyzwoleniu na rokosz, to mój wspólnik cichy, w przewozie urządziłem spotkanie z przewodniczącymi i tym od rogów, w pełnej konspiracji do Lublina jadąc przedstawiłem im plan nielichy, bardziej ze strachu niż rozwagi w realizacji jego nie widzieli miodów,
Jaś postulował by w 20 stopniowy mróz okupować koronę szybowej wieży, Rysio zachowawczy odwołując się do rozsądku, mówił aby to przeczekać, wreszcie stanęło na moim, oni dołączą, w moich rękach organizacja leży, już o Wujku docierać zaczęły pogłoski, zatem zebrałem się by nie zwlekać,
16 grudnia o pozabijanych górnikach Wujka trąbiła rozgłośnia wronia, 17XII miałem proklamować strajk, wprowadzając w czyn jego elementy, tu wszystko na ostatni dopięte guzik, a ja postanowiłem odwołać słonia, nie chciałem na siebie odpowiedzialności brać, łącznicy mówili walnięty,
pracownikom szybu, powierzchni kazałem przyjść na felezunek poziomów, sala pękała w szwach, Bronka poinformowałem że to