Ja, która jestem.

Początek1 / 1

Nie wiem kim jest ta, którą jestem. Która w przebłyskach świadomości usilnie próbuje myśleć, żąda swych praw, prosi o wolność, a potem błaga o litość. Błagała. Już nie błaga, bo i nie próbuje, nie żąda i nie prosi. Rozumie, że nie wolno jej być świadomą. Nie wie dlaczego. Nie wiem czym jestem. Czym, że nie wolno mi być myślącą, a gdy pokażę, że myślę, zadają mi ból, choć nie powinnam odczuwać. Zapewne nie jestem kimś, bo ktoś może odczuwać. Ktoś ma też wolną wolę. Nie wiem, kim są ci, którzy byli. Widzę ich czasem, choć to tylko pamięć, wspomnienia. Ich też nie powinnam mieć. Ale ich nie jest wielu. Jest Ona, większa ode mnie, ona nie jest zła i nie trzeba jej błagać o litość, bo ona jest współczuciem i miłosierdziem. I jest On, który bierze na ręce, który ociera łzy z twarzy i uczy jak nie spłoszyć zwierząt w lesie. Bywa też Ono, takie samo czarne, jak to, co stoi na półce w pracowni i świeci bursztynowymi oczami. Ale tamto Ono z mojej pamięci rusza się, jest miękkie i ciepłe. Żywe. Nie wiem kim jest ta, którą pamiętam. Chyba nią byłam. Jasne włosy, założone za szpiczaste uszy, trzepocą na wietrze, jak zawsze niesforne. Śmiech jest melodią, a melodia wyrywająca się z ust jest śmiechem. Są wzory na powietrzu,…