Historia · 2 min czytania
Jestem dzieckiem Holokaustu
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Człowiek nie wyobraża sobie tego, ile jest w stanie znieść jego ciało I umysł, żeby przeżyć. Wszędzie mówiono, że tylko silne jednostki się liczą, więc nie dawałem po sobie poznać, że umieram. Cieszę się, że było nigdzie lustra, bo wątpię, że zniósłbym swój widok- wychudzone policzki, zapadnięte ramiona, wystające żebra. Mówią, że rutyna zabija. To kłamstwo. Większość ludzi żyje rutynową, jednak mają świadomość, że mogą coś zmienić. Bo to właśnie świadomość, że nie jesteś w stanie nic zrobić zabija człowieka. Wstałem o 4:30, na śniadanie dostałem kubek kawy, który smakował jak przegotowane wymioty, wypiłem ją do ostatniej kropli I poszedłem 6 kilometrów do pracy. Poranny marsz był straszny, ale szedłem z nadzieją, że już za kilka godzin dostanę zupę. Każdy dzień liczyłem od posiłku do posiłku, skrajnie wymęczony. Po 5 godzinach pracy oznajmiono nam, że przyszedł czas przerwy. Każdy chciał dostać jedzenie jak…