jeszcze jeden oddech

Początek1 / 1

tęsknota jak ruchome piaski nagrzanej słońcem pustyni, wciąga i ogrzewa zziębnięte ciało, albo jak lodowaty górski wodospad, przywiera do skóry i zamarza kaskadami w letargu , albo wszystko na raz, poniewiera, rodzi i zabija od nowa, wybucha i wsiąka w umysł pozornie bez śladu, tnie wspomnieniem opuszków palców oniemiałą skórę.

może zrodzi się z tego wiersz, może życie. mniejsza. pochylam się nad prostotą rzeczy,