Filozofia · 3 min czytania
Katastrofa
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Pociąg sunie gładko po torach. Stoję w wagonie na korytarzu, a w głowie mam tylko jedną myśl: za kilka chwil nastąpi katastrofa. Jest ona nieuchronna jak wyrok losu i nie sposób jej uniknąć. Tymczasem pasażerowie siedzą rozbawieni w przedziałach. Każdy przedział to osobna historia, a każda osoba to inna kartka opowieści. Wszyscy są nieświadomi przyszłości jak zwierze na chwilę przed zamknięciem pułapki. Myśl o katastrofie kołata w głowie coraz mocniej i mocniej. Rozglądam się gorączkowo po wagonie. Wszyscy ludzie, których oglądam, wydają się podobni do siebie, siedzące szkielety. Oto czym jest ludzkie życie, kruche, kończące się niezapowiedzianym końcem. W obliczu takiej tragedii, wszystkie problemy bledną. Pociąg zdaje się pędzić coraz szybciej, tak jakby chciał upewnić się, że nikt nie przeżyje. Czy można go zatrzymać? Mimo wolnej woli wiem, że to niemożliwe. Równie dobrze można zatrzymać czas, lecz zaraz pojawi się drugi czas, mierzący postój tego pierwszego. Klękam na kolana i zakrywam twarz dłońmi. Nie chcę widzieć uśmiechniętych ludzkich…