Kiedy wyskoczy felieton

Początek1 / 1

Czuję go w końcach palców. Wiem, że tam jest - wystarczy złapać za pióro i pozwolić mu wyskoczyć na papier. Wzbiera w głowie wielką falą - jej spienione grzywy odbijają się o czoło, próbując pokonać barierę chwilowego i pozornego braku weny. Pozornego, bo przecież wiem, że już jest.

Co, jeśli nie ma pod ręką długopisu? Kartki brak? Uff - jest notatnik w komórce, z prawie nieograniczoną ilością znaków - uratowana!

Na jaki temat pisać? Czego się czepić - drzewa, krzesła, ogórka? Jeszcze nie wiem, ale na pewno temat jest blisko. Na razie się rozgrzewa i pręży do skoku. Jaki impuls sprawi, że nastąpi cudowne rozwiązanie? Błędnym wzrokiem wodzę od stołu do promienia słońca, wszędzie szukając boskiego zapalnika, czegoś, co podpali lont. Bez pośpiechu, trzeba czekać cierpliwie i niecierpliwie jednocześnie, bo myśli coraz szybciej się kłębią, znika świat dookoła, nawet wtedy, kiedy z niego płynie natchnienie.

"Dopraw go" słyszę w głowie, mijając napis "polędwica w sosie z zielonego pieprzu". Zaczyna się od jednego zdania, czasem od cienia…