Kilka części siebie

Początek1 / 1

Otworzyła oczy i spojrzała na zegarek. Obudziła się w nocy. Jest trzecia. Dokoła siebie widziała kształty mebli przysłonięte kotarą nocy. Przez żaluzje do pokoju wkradał się promień światła z ulicznej latarni i rzucał na ścianę cień uschniętej róży. Trzecia. Zawsze trzecia. Trzecia osoba. Trzecia godzina. Trzecie życie? Pierwsze było złe. Drugie inne. A teraz? Hmm…?

Wstała. Wrzuciła do torby książkę, notes i długopis, narzuciła stare dżinsy, ulubioną bluzę i wyszła.

Szła ulicą. Było tak pusto, że cisza wręcz piszczała w uszach. Rozlegał się jedynie stukot jej butów, od czasu do czasu szczeknięcie psa.

Czuła się rozerwana. Na trzy części. Na siebie. I na nich rozłożonych na czynniki pierwsze. Trzy? A może trzysta trzydzieści trzy? Trzy tysiące trzysta trzydzieści trzy. Trzy milio…

Okropne. Takie niesmaczne. Wczorajsze. Zarzucone w przestrzeń. Już nic nigdy nie…