Kilka Słów o Przebaczeniu

Początek1 / 1

Tak trudno nam wybaczyć komuś kto nas skrzywdził albo naszych najbliższych. W pierwszej chwili naszego żalu i złości chcemy, aby nasz oprawca cierpiał tyle co my, aby go spotkała surowa kara, miarodajna do tego co uczynił. Czujemy w sercu żal i zadrę, cierpimy nawet przez kilka miesięcy, tłamsząc w sobie sytuację, której już nie ma, a my wracamy ciągle do tego zdarzenia i ranimy się ponownie – sami. A może powinniśmy od razu paść na kolana i prosić Miłosiernego Jezusa o dar przebaczenia nie tylko drugiej osobie, ale także i sobie. Zastanawia mnie z czego wynika problem przebaczenia, czy z nieznajomości Pisma Świętego, z naszej słabości, a może jesteśmy oddaleni od Bożej miłości (i od samego Boga) na tyle, że tak naprawdę mało w nas jakiegokolwiek miłosierdzia. Nie umiemy przebaczać z całego serca. Najchętniej posługujemy się Starotestamentową prawdą „oko za oko, ząb za ząb”, ale zemsta do niczego nie prowadzi. Zastanawiamy się czemu naszym złoczyńcom lepiej się wiedzie niż nam, dlaczego ludzie źli – według nas – mają się lepiej, nie muszą się o nic martwić, a my jesteśmy tacy biedni... I tak pływamy sobie w naszej zazdrości i nie jest nam wcale z tym dobrze. Bo w pewnym momencie nasuwa się myśl, że Bóg jest taki niesprawiedliwy, a On nie grzmi w tym momencie, choć czasem miałby rację rzucając w nas piorunami. A On patrzy na nas w Swej łaskawości i głośno wzdycha... Dziękujmy Bogu za to co mają inni. Dziękujmy za te dary, które nam zsyła codziennie – za kolejny dzień, promień słońca,…