Proza · Psychologia · 3 min czytania
"Kim jestem"
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Tak siedzę tutaj w tym pokoju, w tym samym w którym jeszcze nie dawno przynieśli mnie żywego, tu gdzie otworzyłem oczy, i wtedy nie pytałem sie po co i dlaczego, nie znałem uczuc, nie "widziałem" nic, i tak mnie i przynieśli i pozostawili zamykajac drzwi, gasząc światło. I wtedy poczulem. Zimno i pusto tu na zewnatrz i tu w środku, i czuje to co dzień, każdego dnia, każdej godziny, w każdym ułamku sekundy przeszywa mnie to uczucie, i chce płakać, krzyczeć, chce umrzeć, co dzień czuje ból jaki mi zadawano, coraz to głębszy.I pytam się siebie w tej rozpaczy...Kim jestem? A moze czym? Czasem nienawidzę siebie, czasem nie nawidzę ich, ich wszystkich!Czasem chciałbym wyrzucić swój gniew, zabić,ale nie ich...nie potrafie...chodź chciałbym patrzeć na to jak cierpią, widzieć w oczach ten ból, jak leżą w bezruchu, szepcąc cos ostatnim tchnieniem.Nie wiem co bardziej boli, to że nie potrafię ranić, krzywdzić tak prawdziwie, tak okrutnie, tak boleśnie, czy to że ja sam tą krzywde czuje w sobie.Szalony odmieniec, zwać by mi było