Biografia · 3 min czytania
Kobietka we mnie
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Noc jak każda inna, ale sen nadzwyczajny. Śniła mi się szczupła dziewczynka o smutnych oczach. Drobniutka istota z dwoma szarymi kucykami. Rozżarzone węgielki intensywnie wpatrywały się w postać siedzącą po drugiej stronie łóżka. Wokół panowała biel, szpitalny chaos, a w jej głowie istniał tylko mężczyzna, którego oczy były koloru oceanu. Spokój jakim emanował przystopował zamęt jej w głowie, by niebawem wykwitł uśmiech na ustach w kształcie podkówki. Kasztanowy miś spoczywający w dłoniach mężczyzny zbliżał się do drobnych rączek. Dotknęła go nieśmiało, by poczuć miękkość i ciepło futerka. Nie mogąc oprzeć się pokusie, przymknąwszy oczy przytuliła misia do policzka . Trwali tak chwilę, a gdy je otworzyła darczyńca zniknął, tak nagle jak się pojawił.
Upłynęło trzy lata, nim przypomniał mi się tamten sen. Miało to miejsce w cyrku. Pamiętam, że w podstawówce miałam okazję obserwować występ klaunów i akrobatów występujących na zaproszenie naszej szkoły. My, dzieci byliśmy podekscytowani, o czym świadczyły częste przechadzki po korytarzu, nawoływania, czy też wybuchy śmiechu. Artyści przybyli z opóźnieniem i…