Proza · Aktualności · 3 min czytania
Koniec wakacji
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Koniec wakacji
Czy wiesz, jak bardzo można tęsknić? Zadałem to pytanie wyglądając w czerń nocy przemykającej w stukocie kół, siedząc wpatrzony w migające światła mijanych miast, wsi i miasteczek. Czy wiesz jak bardzo można tęsknić? Tęsknić za tym, żeby jechać pociągiem do ukochanej osoby, tęsknić za radością powitania, bycia razem, tęsknić za spojrzeniami w oczy, za śmiechem, trzymaniem się za ręce, za mówieniem tysiąca głupstw i robieniem tysiąca innych, a jeszcze bardziej za pocałunkami, pieszczotami i szaloną letnią nocą, tęsknić za świadomością, że jest się kochanym i potrzebnym. To ta noc, ta podróż, te pary na dworcach, uśmiechy, pożegnania, łzy. Może zwłaszcza łzy, łzy rozstania płynące po twarzy młodej, osiemnastoletniej dziewczyny pobudziły moją tęsknotę. A może to koniec wakacji, koniec lata, powroty z kolonii, z obozów, biwaków? Czekanie na powrót kogoś na kim mi zależy, tak bardzo, dziś, za dzień, za chwilę... Powroty, pożegnania... Płacz dzieci, głosy - „szybko, szybciej”. I ludzie, którzy wchodzą przez okna i pary, które mają problem, jedno miejsce lub dwa, a brak miejsca na plecaki. Ludzkie tragedie, rozterki i sukcesy - „kochanie, znalazłem prawie pusty przedział!”. I znowu ty! Pojawiasz się w oknie. To projekcja moich myśli, to pragnienie pamiętania cię, ujrzenia. Czy nigdy się z tobą nie rozstanę?…