Kot

Początek1 / 1

Fajny ten kot.

Stoi taki, jakiś ... wyciągnięta szyja i dumna poza. Uszy w górę ... no bo jak to, czyżby coś komuś nie pasowało? Ogon za sobą, przylega do ciała. Nogi lekko ugięte, czysta poza kontemplacji. Siedzieć, patrzeć, dumnieć. Umiesz tak, cieniem powiewać na ścianie?

Ściana taka, jakby od niechcenia czy wręcz nienależycie wypełniona różnościami. Mało radości w tej ścianie, robi przecież tylko za tło dla tego cienia. On ma prężnieć, muskulaturą swego kociego ciała wypełniać jestestwo ściany, a ona ma mu grać jak smutny grajek, któremu za skrzypce służy puszka z naciągniętymi nićmi. Przed tą ścianą śpiewak stoi i dumnieje, na pohybel wszelkich stworzeniom maści różnorakich!

Fajny ten kot.

Tylko trochę taki zbyt dumny. Mieści się na tym swoim podeście, tarmosi przestrzeń, bawiąc się oczami obserwatora. Nie ruszy się, nie powędruje jak zwykły kot za światłem rzucanym przez zewnętrzną balustradę. Nie ma dla niego nic ponad stan stania. Stoi, patrzy, czeka. Żadna mysz się nie przemknie, bo się boi jego wzroku, pełnego dezaprobaty dla jej mysich ruchów. Nikt, kto przy nim staje, nie zauważa jak ważną rolę odgrywa w mikrokosmosie tego pokoju. On - strażnik wszelkiego porządku, Duma i Honor, Clint…