Królowa Śniegu fragment II

Początek1 / 1

Zima była w tym roku wyjątkowo obrzydliwa i niechlujna. Zamiast w puszystej, iskrzącej bieli, chodniki tonęły w błocie. Mimo wczesnej pory dnia, po ulicy krążyły już podejrzane indywidua. Szumanowa ukradkiem zaglądała w ich ponure, kamienne twarze. W mdłym świetle płonących zapalniczek poznawała mordy swoich sąsiadów : ulicznych bandytów, robotników, pijaków, szaleńców, handlarzy, rajfurów, szulerów i czort wie, kogo jeszcze. Wszyscy jednakowo do siebie podobni; każdy ubrany na czarno, przygarbiony, patrzący spode łba, z nieodłącznym papierosem w zębach. Przystawali pod zdezelowanymi latarniami, dyskutowali, kłócili się, bili, zaczepiali nieletnie prostytutki, znikali w całodobowych lokalach lub się z trudem z nich wytaczali, by w końcu powrócić do swych obskurnych nor i zapaść w nerwowy, bandycki sen. Aniela przystanęła na chwilę przy drzwiach wielkiego szklanego biurowca. (Umieszczenie budynku w tej części miasta po dziś dzień pozostało wielką tajemnicą jego właściciela). W brudnej szybie odbijała się jej blada, zmęczona twarz, podkrążone oczy i krwistoczerwony zarys ust. Bez wątpienia Lena Szumanowa była najpiękniejszą kobietą w mieście. Blask jej wielkich zielonych oczu i sięgające kolan blond loki nikogo nie pozostawiały obojętnym. Szczupła i delikatna, z mocno zaznaczoną talią i obfitym biustem, wielokrotnie zostawała bohaterką męskich fantazji. Mimo przemęczenia i ogromu dręczących ją zgryzot, nic nie odbierało blasku jej zjawiskowej urody. Krytycznym wzrokiem omiotła swoje podniszczone futro i kozaki na morderczym, żelaznym obcasie. Resztki dawnego przepychu, którym tak bardzo lubiła się otaczać. Zawsze w futrach, jedwabiach, koronkach, otoczona wonią orientalnych perfum, zawieszona w bolesnym kontraście do biedy w jakiej żyła. Lena westchnęła ciężko, odwracając się od swojego odbicia. Zrobiła dziarski krok do przodu i...Buch! Żelazny obcas pękł na pół, a królowa ulicy upadła twarzą na beton. Z cichym jękiem podnosiła się powoli, sprawdzając przy tym stan zębów i obtłuczonych żeber. Oba kolana zdarte, rozbity nos i rozcięty łuk brwiowy. Co gorsze, jej futro lepiło się od gęstej, brunatnej substancji, niewiadomego pochodzenia. Wyciągnęła z kieszeni zapałki i jasny płomień oświetlił makabryczny widok. O Boże! To przecież krew! - krzyknęła z przerażeniem. A co innego ma być? Szampan? - usłyszała za plecami ochrypły baryton. Stało za nią dwóch młodych mężczyzn z łopatami i wiadrem piasku. Co tu się stało? - spytała A co się, kurwa, miało stać? - mruknął jeden z nich, wymieniając ze swoim towarzyszem porozumiewawczy uśmiech – Skoczył bez okno, rozpierdolił se czaszkę o beton i została mokra plama na chodniku. Chujowo, że pani w to wleciała, ciuchy nadają się teraz na szmelc. Głupia sprawa, bo właśnie mieliśmy to posprzątać. Wiedzą panowie kto to był? To mógł być każdy – odezwał się drugi – Mało to desperatów w mieście? Wie pani, jak wszyscy żyją. Tutaj ludzie skaczą kilka razy w miesiącu. Ot, taka osobliwość dzielnicy. - zaśmiał się ponuro – Proszę się odsunąć, mamy mało czasu. Szybko zasypali kłopotliwą kałużę i poszli w swoją stronę. Lena stała tam jeszcze przez chwilę, wpatrzona w otwarte okno na szóstym piętrze szklanego biurowca. „To tam wyskoczył – myślała – Jeszcze firanka łopoczę na wietrze. Ciekawie kto przysłał tu tych facetów. Bardzo dziwna sprawa. Moje futro...” Spojrzała jeszcze raz na obraz zniszczenia swego stroju i dwie wielkie łzy spłynęły jej po policzkach. Moje biedactwo, co ci się stało? - nagle ktoś przyjacielsko objął ją ramieniem. Po ostrym zapachu taniej wody kolońskiej rozpoznała Szymona Hopfnera, ekscentrycznego dozorcę kamienicy numer 13. Wyglądał dziś wyjątkowo elegancko, w białym smokingu i cylindrze, nonszalancko założonym na bakier. Wyjątkowo, dziś gładko wygolony i wykąpany. - Królowo moja, co robisz na ulicy o tak późnej porze. Nie wiesz, że to cholernie niebezpieczne? Nic się nie stało. Złamałam obcas i wylądowałam w czyjejś krwi. Rzeczywiście dość nieestetyczne – odparł dozorca, który po 50 latach życia w naszym mieście niczemu się już nie dziwił i nie zadawał zbędnych pytań. Przepraszam, ale śpieszę się. Muszę kupić wódkę dla Wołodii. W takim razie, nie mogłaś lepiej trafić – Szymon złapał ją za rękę i pociągnął w stronę lśniących drzwi biurowca – Tu na dole otwierają nocny, luksusowy sklep monopolowy i tak się złożyło, że jestem jego kierownikiem. Nie wiedziałam, a ma pan odpowiednie kwalifikacje? - spytała, gdy wchodzili do ciemnego korytarza. Proszę uważać, zaraz będą schody w dół! Czy ja mam kwalifikacje? - mruknął z urazą…