Kropla igły

Początek1 / 1

W świetle goryczy, stanął pod murem. W krzyku rodzącym się z jego serca zrozumiałe było tylko wołanie, choć wypowiadane były groźby. Stojąc podparty o mur wszystkich upadków tych wielkich i tych małych, mając pod sobą wszelkie cierpienie swej prostej przeszłości złożonej z żwiru wspomnień. Każdy kamyk składający się z wniosków, zdarzeń w swej rozłożoności dające pełny efekt trwałości i stabilności owej przeszłości. Wpatrując się w ruchomy mur ludzi, kochanych, lubianych, szanowanych, znanych, przyjaciół i tych zupełnie obcych. Każdy z nich, każdy z nich subtelny, magiczny; każdy z nich oryginalny, prawdziwy każdy z nich, mimo że ulatują i umierają; tańczą i śpiewają. Widzę ich szeroko rozpostartymi oczyma, i zachowuje ich pamięć po wewnętrznej stronie mych powiek otwierających, obrazujących, zapisujących z każdym ich przymknięciem. Strona za stroną; niekończąca się opowieść. W swej impulsywności wiary emocji czystych a szlachetnych trwam nic nie czyniąc. By nie urazić obcej woli i sumienia, w tolerancji zatopiony ingeruje i niszczę swój umysł przestający być obiektywnym wobec siebie. W samotności egoizmu członka jednego zatopiony w zakupionej czułości tuż za rogiem napełniony jestem energia tak pozytywną jak ulotną w swej banalności dostępną. Wiarą swą pokrzepiony, bo oto zakupiony, odkupiony, wykupiony dziś w symbolu monety z znakiem…