Krótki esej o moich wierszach

Początek1 / 1

KRÓTKI ESEJ O MOICH WIERSZACH

Kiedy ludzie piszą wiersze to otwiera im się dusza To stwierdzenie naszło mnie pewnego ranka, kiedy napisałem pewien wiersz i myślałem o tym, do kogo go kieruję. I zastanowiłem się nad tym, dlaczego ludzie piszą i wyrażają swoje uczucia i pragnienia poprzez słowa. Czy to objaw pewnej słabości, że w ich pobliżu nie ma nikogo, komu mogliby to samo powiedzieć? A może chcą by ich słowa usłyszeli inni i zastanowili się razem z nim o prawdzie, jaka ich dopadła? Może pragną sławy i uznania i tego by być "Kimś" w świecie, w którym nie ma prawdziwych wartości? Czy bycie "Kimś" ma także jakieś znaczenie, czy jest to objaw jedynie własnej próżności i słabości.? Ale przecież nie każdemu jest dane, by słyszały ich w danej chwili miliony innych ludzi. Jednym wystarcza, gdy słyszy ich głos jedynie kilka osób, inni zadowalają się tym dopiero, gdy jest ich tysiące. I każdy w takiej chwili czuje się spełniony i dokonany. Sieć jest takim miejsce, gdzie każdy może przedstawić swoje myśli i słowa tak, by przeczytało go wielu. Jedni piszą wiersze inni znowu opowiadania. Są tacy, którzy opowiadają o swoim życiu, a także i ci, którzy poprzez swój niepoważny stosunek do życia chcą wyśmiać rzeczywistość. Jest nas wielu i jest w nas wiele pragnień. Dlatego otwieramy swoje serca i wyrzucamy na zewnątrz swoje wnętrze, rozpalone jakimś pragnieniem. Wiersze są taką formą uwikłania własnych myśli w pewien problem, który nas dotyczy. Najbardziej wymowne i szczere są te o miłości. Kiedy piszemy o niej, mamy przed