krucjata dziecięca

Początek1 / 1

Poszłam umierać za grzechy innych w naiwnej przygodzie do źródeł bycia czerpać historyczne przekłamania I patrzeć pustymi oczami ateisty

Poszłam i nawet nie wiem czy wrócę Na ile wystarczy mi zgniłej wody Już prawie skończyło mi się natchnienie I patrzę pustymi oczami na ludzi

Poszłam i rzucam wrogów za sobą Wyjętych z szacha patrzących tak samo Jak ja bez natchnienia i ateistów Tych samych których nazwałam wrogami

Na mętne kałuże i sny z ciągiem dalszym Następującym drogami po deszczu Leżę w tej wodzie do góry nogami Z czcią i nieśmiale połykam powietrze

W starych zwierciadłach krucjata, horągwie ! Poskładane ręce i krzywe ramiona Słowa bez mięsa i dzieci bez duszy I może ja jeszcze na Bucefale

Jak miecz…